silid aralan inc

At this point siguro naman hindi na lingid sa kaalaman ng mga mambabasa ang kabutihang taglay ng aking puso. So it should not come as a surprise na sa sumunod na outreach activity ng Pinoy Bloggers Outreach ay sumali ako uli, straight from night shift.

Ang iba sa atin kapag nakarinig ng salitang "outreach" o kaya "charity" ang unang naiisip ay "gastos yan, dami kong bayarin". Actually to my surprise, hindi pala ganoon lagi. Minsan, ang pinakamahalaga at pinakamakabuluhan na mai-aambag mo ay oras at effort. Sa totoo lang halos wala akong nagastos sa pagsali ko sa event na ito dahil sa pagrent ni Kumagcow ng van papunta sa venue at may funds rin para sa food. Si Kumagcow na talaga ang Mapagkawanggawang Blogger Awardee 2013.

Ang napiling beneficiary this time ay ang Silid Aralan Inc located in Rizal, na akala ko eh malayo pero hindi naman pala masyado. Ang idea ko sa pupuntahan namin ay isang public school na napabayaan o nasalanta ng bagyo, dahil ang balita ko eh tutulong daw kami sa pagpipintura ng silid. So laking gulat ko na lang nang pagdating ko sa venue, ito ay isang unit sa isang mall (Montalban Town Center).

Agad kaming sinalubong ng founder ng SAI na si Kuya Arcie at ipinaliwanag kung paano nagsimula ang Silid Aralan Inc. Actually ang bilis nya magkwento at maraming side stories kaya eto lang ang nakayanan kong ma-absorb:

Matapos siyang grumaduate, lumipat siya sa Payatas para maranasan ang buhay doon, at makatulong sa mga taong nangangailangan. Doon nya nakilala ng isang batang babae. Tinanong nya ang batang babae kung ano ang pangarap nya paglaki. Sabi ng bata, pangarap daw nyang maging katulong. Dahil noong panahong yun, ang pagiging katulong ang pinakamataas na naabot ng ilang myembro ng kanyang pamilya.

Tinulungan nila ang batang ito at ngayon, maunlad na ang kanyang buhay. Nakapagtapos sya ng pag-aaral sa tulong ng SAI at inabsorb sya ng company kung saan sya nag-OJT at napaaral rin nya ang kanyang mga kapatid. Big success, compared sa nauna nyang pangarap. Inspiring di ba?

Isa lamang yan sa maraming istorya ng kahirapan sa komunidad doon. Sa piling ng mga taong nangangalkal ng basura at nagpapagpag para makakain, naging layunin ni Kuya Arcie at ng SAI ang makatulong sa mga bata sa pamamagitan ng edukasyon.

"Walang batang bobo, iba-iba lang ang natatanggap nilang oportunidad," sabi niya. And with that in mind, ang purpose ng SAI ay makapagturo ng basic skills sa mga batang matatawag na "bottom of the bottom". Mga batang hirap magbasa, magsulat at magbilang, hindi dahil bobo sila, kundi dahil hindi sila makapag-aral nang maayos.

And that brings our group PBO to SAI. Dahil may nagdonate ng new classroom sa SAI, ang PBO ay nagdala naman ng mga school supplies at tumulong rin kaming magpaint!

Batid sa larawang ito ang napakabuti kong puso...nakabukol eh.



Actually, stress-relieving mag-paint, pero kung ang katabi mo ay ang competitive na si Senyor Iskwater na maya-maya ipapaalala sa iyo na yung gawa daw nya ang pinakamahusay, nakakastress sya.



Tumulong rin ang mga bata sa pagpaint ng mural nila sa wall. Batid sa larawan na masaya si Marge sa kanyang pagtulong:



Sa ganitong paraan natanggal ang hangover ni Kumagcow. OO galing siya sa inuman at lasing-lasing pa pero sumama pa rin sya, so what's your excuse? (LOL jk lang)



Some of the kids and Kuya Arcie, the founder:



So yan matapos ang event, kumain kami sa bahay nina Kuya Raffy at nakinood ng grand finals ng Kalokalike. Then we went home baon ang masayang feeling na somewhere in the world we made a little difference. Ang saya. You can see it on my face.

Photos: Zaizai

Pasasalamat: Sa mga bumubuo sa SAI, sa hospitality ng pamilya ni Kuya Raffy, at sa mga fellow attendees na naglaan ng oras at effort. Who would have thought na enjoyable pala talaga ang mga ganitong activities? It woudn't have been as fun as it was without you guys! Till next time.

strange women - girlie

Ang tagal kong hindi nakapag-update sa aking Strange Women series ah. It's been a while nung naikwento ko ang mga kabalbalang kinasangkutan ko sa piling nina Kathy, Teresa at Katrina/Bugoy. Sa sobrang tagal, binura ko na yung mga posts na yun 'coz it's time to start anew.

Ang kuwento ko ngayon ay tungkol sa isa pang kakaibang girl na nakilala ko back in college. Hindi naman sya masyadong "strange" dahil wala naman siyang masyadong kababalaghan sa katawan. Hindi naman siya horny, klepto o may itinatagong lihim.There's just one thing she did na hindi ko makalimutan 'coz it made me shit and now I'm gonna tell you and hope you're gonna shit too.

Nagsimula ang lahat kay Kuya Benito, kaibigan ko noong college. Right after graduation, nakatambay lang ako sa bahay isang araw nang biglang napadaan siya sa amin. Just a little trivia: si Kuya Benito ay BABAERO of biblical proportions. Bawat kilos, bawat pagdilat ng mata niya, bawat lingon, ang hanap nya ay babae. Bawat hininga, hibla at himulmol ng katawan nya ay naghahangad ng babae. Sariwa, maganda at batang babae. Ok, optional yung sariwa, maganda at bata. Basta babae.

Sa aming pag-hangout sa kalye sa labas ng bahay namin nabanggit nya na nagbukas sya ng computer shop at naghahanap siya ng bantay, kaya nagpresinta ako since tambay rin lang naman ako noong panahong yun.

OK naman maging employee ni Kuya Benito. Madalas akong maunang dumating sa shop. Inaantay nya pa kasi tumila ang hangover nya bago siya pumasok. Pagdating naman nya, aalis siya para kumain. Tapos pagbalik niya, magra-Ragnarok na siya. Kapag nagsawa siya sa Ragnarok, Badjojo naman. Kapag nagsawa na siya, uuwi na siya. Minsan naman, magyayaya siyang uminom at bawal tumanggi. Siya daw ang boss kaya siya ang masusunod. Aangal pa ba ako?

Si Kuya Benito, kung saan-saang text clan sumasali. Oo mahilig siya sa ganun. Doon kasi siya nakakahanap ng chicks. Magsisimula sa patext-text, pameet-up meet-up hanggang sa magkadevelopan at magkahubaran ng undies.

One time sa kasagsagan ng pambababae nya, may ibinigay siya sa akin na number. "May ka-text ako kahawig ni Maui Taylor na morena. May pinsan siya! Itext mo yung pinsan, maganda yun. Bagay kayo!" Turns out, gusto nyang mag-set up ng double date.

Tinext ko naman yung pinsan. Sobrang memorable nga eh. Hindi ko na maalala ang pangalan nya kaya "Girlie" na lang. Galing no? Pinag-isipan ko yan.

Ang sarap lang katext ni Girlie. OK naman siya kaso, maraming typo! Alternate ang upper case at lowercase nya. Minsan naman yung S nya ay nagiging $ at yung E nagiging 3. Sagana siya sa H. I don't mind though, jejejejejeje.

Medyo matagal kaming magkatext sa mga malalalim na topics like favorites, likes and dislikes, mga ganun. Nakailang Unlitxt20 rin ako doon ah. Dumating sa point na parang kilala na namin ang isa't-isa at panahon na para kami ay magkakilala nang personal...

One day nakaupo ako sa cashier's counter at matimtimang nagbabantay ng shop nang dumating si Kuya Benito na parang pinipitik-pitik sa bayag sa tindi ng excitement. "Darating na sila!!!!" and I knew ito na ang araw na itinakda para sa aming grand eyeball.

Maya-maya pa dumating ang dalawang babae. Yung isa maganda, parang maitim na Maui Taylor nga. Pero sa dami ng naencounter kong maitim, siya lang ang rosy cheeks. Di ko alam kung paano nya yun nagawa. Siya ang textmate ni Kuya Benito.

Ang kasama naman niyang babae ay singlaki ng gasul. Siya si Girlie. Tangina rin itong si Kuya Benito eh pahamak mag-match making. Pero kung siya pala ang itinadhanang makatext ko eh bakit ko naman kukwestyunin? Ako pa ba ang maarte sa height?

Habang nag-uusap sina Kuya Benito at Maui, pinaupo ko si Girlie sa tabi ko sa counter and to break the ice, ipinaliwanag ko lang sa kanya kung ano ang mga ginagawa ko doon at pinag-usapan din namin yung mga bagay na napag-usapan namin sa text, etc etc. OK naman siyang kausap sa personal. Palangiti, medyo mahina lang yung boses nya, at may taglay din naman siyang hinhin. Medyo nerdy pa nga sya eh.

Mabilisan kong in-assess si Girlie. Kung hindi mo papansinin ang text nyang mahirap basahin, OK naman siya. Parang laid back na hindi maarte at pwede mong yayain mag-fishballs. Maayos naman siyang magsalita, mukhang may brains at may itsura siya with her wavy long her and mestiza skin.

We were doing just fine until...

"Hmm, pwedeng maki-Youtube?" sabi niya. So in-open ko ang Internet Explorer (oo IE pa uso noon, deal with it). "Anong isesearch ko?"

"Sulutera," sabi ni Girlie.

I have a bad feeling about this but let's not judge...

So natagpuan namin ang gusto niyang video, I clicked play at tumugtog na ang music...



Kung tinatamad kang i-play ang video, this is how the song went, ikukuwento ko na lang (although I highly recommend na pakinggan nyo yung kanta). Nagsimula siya sa konting plucking ng guitars. Tapos biglang may rap, and without missing a beat, sumabay si Girlie sa rap song with matching hand gestures and I feel deep in my heart na kabisado nya ang lyrics. Here are the intro lyrics nga pala:

Isa kang puta ang galing mong umagaw
Putang ina mo sa akin ikaw ay sumasawsaw
Galawgaw ka bitch
Ang kati ng puke mo
Kapal ng tingil mo agawin mo ang boyfriend ko

What... The... Fuck... To say na "nagulat" ako is an understatement. Ang mas appropriate term is "malubhang nasiraan ng bait". Napatitig na lang ako sa monitor. Hindi ko makayang tignan si Girlie na nagkakaganyan... nangingisay sa pagra-rap.

At nakakasindak talaga yung Intro ng kanta. Oo intro pa lang yun. Sa buong buhay ko noon lang ako nakarinig ng intro na "Isa kang puta".

Habang pinakikinggan namin ang kanta at sumasabay sya sa pag-rap ay pinagpapawisan ako nang malamig.

OK as you know I'm always considerate sa mga readers na hindi sanay makabasa ng bad words so I took time to re-write the lyrics na clean version, here goes:

Isa kang fuschia ang galing mong umagaw
Put a little more sa akin ikaw ay sumasawsaw
Galawgaw ka friend
Ang kati ng poodle mo
Kapal ng twinkle mo agawin mo ang boyfriend ko

Lakas ng kutob ko na personal ang level ng pag-interpret nya sa awiting ito, lalo na pagdating niya sa may chorus:

Putang ina mo bitch mangaagaw ka
Sariling boyfriend ko inaangkin mo na
Puta ka ano bang kasalanan ko?
Pukeng ina ginawa mo sakin ito
Trinato kita para kong kaaptid...
Sulutera ka ang galing mong manungkit
Fuck you bitch, boyfriend ko na siya
Tigilan mo na kalandian mo sa kanya 

Syempre ni-rewrite ko uli para hindi kayo ma-harrass:

Put a little more friend mangaagaw ka
Sariling boyfriend ko inaangkin mo na
Fruita ka ano bang kasalanan ko?
Cooking ina ginawa mo sakin ito
Trinato kita para kong kapatid...
Sulutera ka ang galing mong manungkit
Bad ka friend, boyfriend ko na siya
Tigilan mo na curiosity mo sa kanya

OK hindi ko naman siya hinuhusgahan sa kanyang choice of music. Lubusang nagulat lang talaga ako na there's this girl na singlaki ng gasul na puno ng ngitngit at hinagpis. Pakiramdam ko talaga ay may pinaghuhugutan siya eh. Andun yung angst sa emotions nya habang sinasabi niya yung "Ang kapal ng *twinkle* mo.

Tinapos ni Girlie ang kanta tapos nagsearch pa siya ng ibang songs na medyo nasa ganung genre rin. Meanwhile naudlot ang landian ni Kuya Benito at ni Maui. Parang medyo bad trip si Maui nung niyaya nya na si Girlie na umuwi. Naudlot rin tuloy ang pagra-rap nya. Bago umalis sabi na lang niya "Text text!"

Binura ko number niya. Jejejejeje.

Sa paglipas ng panahon nabaon na sa limot ang lahat. Nalugi ang computer shop at nagsara. Hindi nagkatuluyan sina Kuya Benito at Maui. Nabisto kasi ni Maui na meron nang asawa't anak si Kuya Benito. Pero kahit matagal na panahon na ang lumipas palaisipan pa rin sa akin kung ano ang tunay na kaganapan sa likod nina Girlie, Maui, Kuya Benito ang ng awiting "Sulutera".

Sabi ni Kuya Benito, "*Twinkle* na naging bato pa! Shet!"

How about you? May nakasulot na ba sa syota mo? May sinulot ka na ba? Anong rap song ang kinanta mo to let out your frustrations? Tell us!

train suicide tips and tricks

It has come to my attention na may nagpakamatay na naman sa MRT. Wow. It's heartbreaking. Although nakikiramay ako sa kanyang mga naiwan, I can't help but feel sorry rin para dun sa mga taong naabala noong araw na yun ng dahil sa isang selfish act. Ilan kaya sa kanila ang napa-text sa kanilang boss saying "Imma be late" at na-memo for tardiness?

I don't want to judge yung mga nagpakamatay. Buhay nila yun and they can do what they want as they see fit. May mga matinding dahilan sila, o di kaya may something sa utak nang slight kaya nila yun nagawa. Dapat din silang intindihin. Baka pasan nila ang mundo etc.

Pero sana naman na-consider nila yung fact na sa pagtatangka nilang pagpapakamatay eh may mga mapeperwisyong mga utaw. Para po sa kaalaman ng nakararami, ang mga tangkang suicide sa ating public trains ay maaaring nagreresulta sa:

A.) Pagtigil ng byahe at pagka-init ng ulo ng mga pasaherong malelate sa trabaho/eskwela.
B.) Pagka-suspinde ng train driver kahit hindi niya kasalanan, on top of the shock and trauma.
C.) Pagod ng mga maintenance sa paglilinis ng nagkalasog-lasog na laman mula sa riles.

Kawawa naman sila diba? Kung magpapakamatay ka, bakit kailangang damay ang iba? Hindi ba pwedeng ikaw lang ang affected?

Maraming paraan ng pagpapakamatay, mas effective pa sa paghiga sa riles. Kung kailangan mo na talagang mamatay, maraming paraang less messy and less inconvenient sa iba:

A.) Maglaslas ng singit. I'm not sure kung 100% fatal ito but there has to be a major ugat there somehere.
B.) Uminom ng paint thinner, clorox, stagnant water sa flower vase, panis na milk tea.
C.) Death by Nicki Minaj/Ke$ha/Skrillex mashup overload.
D.) Autoerotic Asphyxiation (hmm yesss kinkeh!)
E.) Death by orgasm. I'll research more on this.

Ngunit kung pakiramdam mo talaga eh destiny mo na magkitil ng sariling buhay sa tren, ito naman ang aking maipapayo para sa ikabubuti mo bilang suicidal person at sa ikabubuti ng mga mamamayang mananakay ng tren.

1. Mamili ng train. Sa kasalukyan meron tayong LRT 1 and 2 at MRT. Kung ako ang papiliin ay mas nanaisin ko sa MRT, dahil lamang sa malapit ito sa aking puso. Ang kaibahan lang ng MRT sa LRT ay mas mataas ang platform ng MRT. Mas mababa ang iyong lulundagin kapag sa LRT mo napagpasyahang magpakamatay. At kung sakaling magbago ang isip mo, mas madali kang makakabalik sa platform.

Before doing this step, ask yourself: Wala na bang kwenta ang buhay ko?

2. Matapos makapagdecide kung anong tren ang gusto mong pumunit sa iyong katauhan, mamili naman ng station. Let's assume MRT ang iyong station of choice. Kung nais mo ng maximum exposure talaga, piliin ang Cubao Araneta Station. Pero ang maipapayo ko ay mamili ng mas discreet, gaya ng Magallanes o di kaya Santolan Annapolis, dahil konti lang ang tao doon at konti lang ang makakasaksi sa iyong pagkadurog moment.

But then again, tanungin mo ang iyong sarili: Patapon na ba ang buhay ko? Mas marami pang ibang mas patapon keysa sa akin pero kaya pa nila. Baka naman may pag-asa pa...

3. Mamili ng schedule. Sana naman huwag sa rush hour, dahil marami ang male-late sa trabaho. Para sa akin, mainam na gawin ito bandang 9:45PM, kapag malapit nang magsara ang station. Sa ganitong paraan:

A.) Konti lang ang mga tao.
B.) May choice ang mga maintenance/janitor/first aid/medics kung ire-retrieve ka ba nila ngayon, or iiwan ka munang nakaipit sa gulong ng tren at bukas ka na lang balikan.
C.) Malamang hindi mainit ang riles paghiga mo, nagcool down na dahil gabi na.

More on scheduling: mamalasin ka kung sa araw na balak mong magpakamatay ay may nauna na just minutes before you. This means ititigl ang operation ng train and you have to reschedule. Kung nasa Shaw, Boni or Buendia station ka at may nagpakamatay sa southbound, maaari kang lumipat sa northbound.

There's a bigger chance na mag-trending sa Twitter ang pagpapakamatay mo kung gagawin ito sa panahong tahimik ang bansa. Huwag itong isasabay sa eleksyon o sa laban ni Pacman, o sa expected na pag-come out ni Charice. Lalong-lalong huwag kang sasabay sa Miss Universe.

Muli, magreflect: Ito ba ang solusyon? Paano na ang mga nagmamahal sa akin? What if hintayin ko munang magwakas ang Ina Kapatid Anak?

4. Huwag gumamit ng Stored Value Card, unless 2 pesos na lang ang laman. Dahil alam mo namang wala nang balikan ito, mag-Single Journey ticket ka na lang.

5. Huwag nang magbitbit ng kung-ano anong gamit. Tatagal ka lang sa inspection. Ngunit huwag kalimutang magdala ng ID. Not necessarily government issued or company issued na identification. Actually maimumungkahi ko na magdala ka lang ng glamour photo na iyong favorite, at sa likod ay isulat ang iyong pangalan, address, phone number ng pinakamalapit na kamag-anak, at ang preferred network na gusto mong mag-cover ng iyong story. Ilagay mo na rin, just in case napagtripang gawan ng episode sa MMK or Magpakailanman ang istorya mo, kung sino ang gusto mong gumanap. Iwan ang picture sa lugar na madaling makita. Ito ang gagamitin sa mga news reports. Go for a wacky pic.

6. Isaisip rin po na mabilis man ang takbo ng train, pagpasok nito sa station ito ay nag-iislow down. At dahil diyan, planuhin nang maigi kung saang banda sa riles ka mahihiga. Doon ka pumuwesto sa banda kung saan humihinto ang pinaka-last car. Mabilis pa ang takbo ng tren pag dumaan dito at sure na sure ang pagdaan ng buong tren sa iyong katawan.

Huwag na huwag kang hihiga sa bandang unahan kung saan humihinto ang unang car ng train. Kung dito mo napili humimlay, hihinto ang tren habang nakaipit ka sa gulong, at may malaking chance na buhay ka pa. Maaari kang mareretrieve mula sa riles na buhay pa. Kung walang nakapansin sa iyo at sa pagkaipit mo sa ilalim ng tren, hihintayin mo pa itong makaalis bago ka tuluyang malasog-lasog.

7. Bakit hindi subukang kumaway muna sa CCTV bago man lang lumundag? Sa ganitong paraan, para ka na ring nakapag-goodbye sa lahat ng taong makakapanood ng video clip mo sa Youtube at sa balita. Walang masama kung susubukan po ito.

8. Here are some last minute DON'TS:

A.) Pagsalida o pagkuha ng buwelo o pag-astang lulundag.
B.) I-discuss sa ibang mga pasahero ang plano.
C.) Tumalon kahit napakalayo pa ng tren.
D.) Manghila/Manulak ng ibang pasahero.

9. Kung marami ka pang oras, ayusin ang pagkakahiga sa riles. For maximum damage sa iyong alindog, dapat humiga across, hindi paayon. For a quick death siguraduhin na ang mga gulong ay tatama sa iyong ulo at hindi sa paa, unless gusto mo talagang masaktan.

Timing is everything. You have to have enough time para maiayos ang pwesto sa riles, but not too much at baka may magligtas pa sa iyo. You got a minute to win it.

And then tanungin uli ang iyong sarili? Is this it? Is this REALLY is it?

10. Siguro by this time decided ka na talaga. Wala nang atrasan. Papasagasa ka talaga sa tren. Pakatandaan na sa oras na humiga ka sa riles at madurog na ang iyong bungo, wala nang balikan yun. That means dapat ay nagawa mo na ang mga dapat mong gawin, gaya ng makapag-iwan ng goodbye letter sa mga kaanak, mag-iwan ng pambayad ng kuryente, tubig at cable, at magsoli ng mga hiniram mong USB sa officemate mo noong nangopya ka ng Pitch Perfect.

Don't forget your vague Facebook status and revealing tweets para kapag nabalitaan ng mga friends and followers mo ang ginawa mong pagpapakamatay, may mabasa silang something like a "sign" sa iyong timeline. "See you in hell mga shunga!" or "Better watch Bandila tonight motherfuckers..." ganyan.

Ayan muna po, sana po ay nakatulong ako at nakapagbigay ng liwanag sa mga tanong na maaring gumugulo sa inyong isipan. See you on the news soon!

Joke. Lahat ito ay joke lang. Gaano man kapangit, kagulo, kalungkot, ang buhay ay mahalaga. Ito ay parang pubic hair. Masalimuot. But you just have to deal with it, like everybody else does. Walang problemang nalutas sa pamamagitan ng paghiga sa riles. It just creates more problems.

I'm serious about the paglalaslas ng singit though. Try it! LOL.