patay na si hesus

Patay na si Hesus guysttt. Balita ko binash ang movie title sa Facebook sa basis ng... title lang. Blasphemous daw! Sinumbong pa nga kay Digong. Nung una kong nakita ang poster I was like OK here's a Filipino comedy movie that deals with senakulo and stuff which will push the boundaries and will shake the very foundations of Christianity. Buti na lang I used my God-given right to THINK AGAIN and naisip ko Ah baka ibang Hesus to, because as we all know Jesus is a pretty common name, in fact it's the 347th most popular boy name in the US. (I Googled)

Sa office nga namin merong Jesus eh but he spells it as Jess because he's gay (according to him).

SPOILERSTTT mga besssttt.

If I see Jaclyn Jose in another impoverished/drug related role I'm gonna shit, buti na lang ang role nya dito ay isang normal nanay na hiwalay na sa asawa nyang si Hesus, whose role is to be dead. When Jaclyn learns that her estranged husband suddenly died, she had to break the news to their three children and haul their asses from Dumaguete to Cebu (or Cebu to Dumaguete ba yun?) to attend the libing.

Nagdadalawang-isip ang tatlo niyang anak kung dadalo ba sila sa grand finale ng lamay kasi wala naman silang nararamdamang grief para sa yumaong ama, na ang tanging contribution lamang sa kanilang buhay ay sperm. Ang hindi nila alam, ang road trip na ito ay hindi talaga para sa kanilang ama kundi para marediscover nila ang kanilang pamilyang nagsisimula nang magwatak-watak.

Hindi ako magkukwento dahil simple lang naman ang plot: road trip, may challenges, dumating sila sa lamay, umuwi. Ang tunay na strength ng pelikulang ito ay nasa little moments. Yes nakakatawa, lalo na ang mga puki jokes. HELLO THAT IS MY TURF. Nakakatawa ang characters, lalo na yung tiyahin nilang madreng baliw (that holy water scene is the best!). Nais ko lamang idagdag na yung madreng baliw ay nasa pelikulang Zombadings rin bilang baliw na policewoman (sobrang tawang-tawa ako sa kanya dun lalo sa scene na "Shi Mang Berting, pupunta ba sha sa hell?").

Kung weak man ang plot (by the way bakit tayo maghahangad ng komplikadong plot, title nga ang simple at straightforward lang eh like patay na si Hesus say what now) at ang strength ay nasa characters and dialogue, ang tunay na takeaway sa pelikula, para sa akin, ay forgiveness. Sabi? May ganun akong thoughts?

Sa daan nila naencounter ang kanya-kanyang challenges, heartbreak at revelations, but all of it leads to one thing: forgiveness. Bawat character ay sinubok, at bawat isa ay nagpatawad. Hala? Did I just say that? May sanib ba ako?

Also, is there anything Jaclyn Jose can't do? Deliver kung deliver mapa-comedy, light drama, heavy drama, bold (I think nag-bold siya nung 80s o guni-guni ko lang yun?)

Inererekomenda ko ang pelikula na ito na panoorin kapag may patay, during lamay. Para masaya guysssttt!

OK yun lang masasabi ko sa Patay na si Hesussstttt.

Bye?

ang pamilyang hindi lumuluha

Swear, nung una kong nabasa yung title akala ko Ang Pamilyang Hindi Lumuluwa. So swallowers sila ganyan. Lumuluha pala, my bad. Lahat kasi ng makita ko nagagawan ko ng kabastusan. Talent ko na sya. Tapos yung movie still na nakita ko, si Ate Shawie nagbabalat ng onions. So ang hula kong plot nito, walang tear ducts si Ate Shawie and magiging challenge sa kanya ang pag-acting dahil hindi sya pwedeng umiyak to convey emotion ganyan-ganyan. Mali ako uli.

OK seryoso na ako, this is my serious face.

SPOILERS

May empty nest syndrome si Cora (Sharon Cuneta) matapos magsilisan ang mga anak nya na may total of 60 seconds screentime combined, at yun eh matapos pa syang iwan ng asawa nya na may total of 2 seconds screen time. Mag-isa syang namumuhay sa isang bahay na depressing lagi ang atmosphere. Samahan pa ng flashbacks ng kanyang failed career. Sa kanyang pangungulila, naging kakampi nya ang alak. I think half of this film, lasing siya.

Hanggang sa dumating sa buhay nya si Bebang (Moi Bien), isang kasambahay na mas efficient sa pagbitaw ng punchlines keysa sa pagperform ng actual household chores. Sa katagalan naging karamay na rin ni Cora si Bebang sa kanyang pangungulila at naging kasama nya na rin sa inuman.

Naalala ni Cora ang isang kwento sa bayan nila tungkol sa isang pamilya na hindi lumuluha. Literal na hindi sila umiiyak kahit ilang sibuyas ang hiwain sa harap nila. May dalang milagro ang pamilyang ito sa kung sino man ang taong magpapatuloy sa kanilang tahanan. Sa kagustuhan ni Cora na magsibalik ang kanyang pamilya, naniwala sya sa milagrong ito. Sa tulong ni Bebang at ng tiyuhin nya (Nino Muhlach) hinanap nila at binuo ang pamilyang hindi lumuluha.

Right off the bat may napansin na si Cora na kakaiba sa pamilyang ito. Tigtatlong araw sila kung matulog. May mga ritwales silang parang dalawang kandila na lang ang kulang eh Satan party na. Tapos yung anak nilang si Kiko Matos, he seemed up to no good. And soon enough nalaman ni Cora ang lihim na itinatago ng pamilya.

Hindi ko na bubuuin ang kwento para panoorin nyo muna sa commercial run itong Cinemalaya entry na ito, pero magbibigay na ako ng feedback:

I LIKED
Yung supernatural elements! More folklore more fun. My only wish is sana nadagdagan pa ng ganitong dimension yung istorya, tutal doon na rin naman sya nagsimula, para naging mas magical and heartbreaking yung ending. The opening sequence set the tone, pero tingin ko medyo nasubdue sya dahil nanatili sa realistic plane ang kwento.

Yung deadpan ni Bebang! First time kong napanood si Moi Bien and nakakaaliw siya. Hindi naman yata siya umaacting, pakiramdam ko ganun talaga siya, kasi ganun rin sya magsalita nung inintroduce sila ng cast at director sa na-attendan kong block screening. Perfect sa kanya yung role kasi sakto yung delivery nya ng mga linyang sinulat para sa character nya.

Yung maldtia side ni Ate Shawie, na hindi ko madalas mapanood. Yung pagka-campy baliw-baliwan nya. May scene na naulinigan niya si Bebang na nagsusumbong sa nanay nya tungkol sa amo nya, pero imbes na magalit, sumenyas lang sya ng gunshot. Shoutout ba to sa bashers? LOL. Sana, minaximum nila yung kabaliwan, tutal nandun na rin naman siya. Yung no explanations, baliw lang talaga. Riot yun. For some reason, yung character ni Cora made me think of Meryl Streep sa Death Becomes Her or Eugene Domingo sa Zombadings.

Yung tanong na naiwan sa isip ko: may lugar ba ang mga alamat, kwentong bayan, myth, sabi-sabi, etc sa modern times? Sa panahon ngayon, mali ba ang sumugal sa superstition? I need answers kasi I'm about to check with an albularyo soon, pakiramdam ko may nagpapakulam sa akin kaya ako nagka-pimples (no joke, post soon).

I DIDN'T LIKE
Nakakabitin. Pakiramdam ko, may mga tinanggal na parte ng kwento kaya bigla itong natapos. Siguro mas naging kumpleto sya kung naextend pa ng konti yung ending.

Sudden shift ng emosyon. Kung tama ang suspetsa ko na may mga nawawalang parte ng kwento, ito ang magpapaliwanag kung bakit biglang bumaligtad ang mundo ni Cora sa final revelation.

Swift resolution. Sa huling eksena nasolusyunan lahat ng problema ni Cora. Hindi ko tuloy sigurado kung gawa ba ito ng milagro or hindi naman nya talaga ito problema in the first place. I think it might also work kung hindi sya happy ending. I think fans are ready for sad endings.

Siguro naging mas makulay ang kwento kung nagkaroon ng journey sina Cora at Bebang para hanapin ang pamilyang hindi lumuluha imbes na ipahanap kay Nino Muhlach. Or what if baligtad ang characters nila, si Bebang ang amo at si Cora ang kasambahay? Pwede diba?

To sum it all up, maganda at masaya ang pelikula ngunit hindi perpekto. Maraming posibilidad na hindi na naisakatuparan. Siguro kung naging mas tight ang kwento, mas mairerekomenda ko ito hindi lang sa lahat fans ni Sharon Cuneta kundi para sa masa.

kita kita

Napanood ko ang trailer months ago at kahit ayokong ngumiti hindi ko napigil. Arte lang. Hindi kasi talaga ako mahilig sa love story. I'd really rather watch serial killers skinning people alive than be confronted with my own emotions (sabe?) Pero dahil natuwa ako sa napakasimpleng trailer I said, It's a Yes from me.


Ang istorya ay tungkol kay Lea at Tonyo, na sumasalamin sa istorya ng napakaraming "mismatch" couples na nakikita natin sa Facebook. Alam mo yun? Yung mga mapapaisip ka, Wow love is blind talaga. Ang ganda ni Ate mukhang dyosa tapos si Kuya, mukhang mabait. True love bes. Walang halong pretensions. Walang alarm walang anything.

SPOILERS BEGIN HERE!

Tour guide si Lea sa Japan. Proposal na lang ang hinihintay niya sa boyfriend nyang Hapon nang makatanggap sya ng isang anonymous tip at natimbog nya ang Hapon na nakikipagtukaan sa iba. Sa sobrang stress nya, nabulag sya. I don't know if this really happens in real life, kaya iiwas na lang ako sa stress kasi greatest fear ko ang blindness, next to erectile dysfunction.

So nag-aadjust si Lea sa buhay bulag. And then Tonyo enters the picture. Bagong kapitbahay sya at madalas nyang pagmasdan si Lea na nakasimangot sa garden nya. Araw-araw nyang dinadalhan ng pagkain si Lea kahit sinusungitan siya. Hanggang sa nahulog na ang loob ni Lea sa kanya. Siguro it helps na bulag sya? Is this the point of the story?

So they got closer, pasyal-pasyal sila sa Japan (both of them jobless by the way so I'm not sure where the unlimited funds are coming from, ito ang concern ko talaga). Muling nahanap ni Lea ang saya niya, so nawala ang stress nya. As a result, bumalik ang paningin nya. Sakto naman right that very moment, the first thing she sees is Tonyo... na nasagasaan ng ten-wheeler truck or something.

OK so he died. Tragic diba.

And then here we go sa second half ng pelikula, ang point of view ni Tonyo. Tulad ni Lea, brokenhearted rin sya at ang lupasay moments nya ay humantong na sa homeless person levels. Personally, ikinakatakot ko itong mangyari sa akin. Paano kung di ko namamalayan palaboy na pala ako sa kalye dahil lang sa pag-ibig? Ang baho ko na nun, baka ang maging movie ko ay Amoy Kita.

Nakakatawa right... until it happens to you.

Matagal na palang inii-stalk ni Tonyo si Lea. Siya yung anonymous whistleblower sa extra-curricular actvities ng boyfriend ni Lea na Hapon. Siya yung nakasama ni Lea na naglasing in a banana costume (ang saging ay sumasagisag sa... saging I guess). At siya yung homeless person na binibigyan ni Lea palagi ng food. And all this exposition via a conveniently placed love letter.

Hala tulo ang luha ni Lea oh. Di ako naiyak I swear to God hindi talaga yuck ha. Sus. Wala, hindi talaga Bimb. Fuck you.

Ang ending, binalikan ni Lea lahat ng lugar na pinasyalan nila. Somehow hindi nya makita ang ganda nila, until she puts on a blindfold, at doon nya naramdaman ang presence ni Tonyo. Then we all realize, minsan nasa harap na natin hindi natin pinapansin. Kapag hindi natin nakikita, saka natin nararamdaman. Sabeee.

Liked:

All the subdued pastel colors - para kang nanonood ng isang mahabang Instagram video na may faded filter.

Lea's character - masusubaybayan mo kung paano siya na-develop kay Tonyo.

Alessandra de Rossi - she's infectious. Just when you thought nakita mo na lahat ng pwede nyang i-offer and she's a bit old for the role, here she is looking all cute. You just can't help but smile when she laughs (candidly I assume) sa mga ad-lib jokes ni Empoy

Empoy - surprisingly likeable. OK lang sa akin yung humor nya on TV, which he somehow brought to this movie at an acceptable level. You can almost always tell when he's ad-libbing. I think the strength of this acting is his gameness to play this "ugly guy" role. He really embraced it pero hindi naging degrading sa kanyang pagkatao. Nabanggit ko nga you can almost see in him yung mga guys sa Facebook na binabash dahil napakaganda ng kanilang GF - mga members ng www.gayuma.com

Simple Plot - nothing unncessary was added onto it. Not even yung sister ni Lea, na magpahanggang sa huli ay nanatiling boses lamang sa phone. Walang extra people and extra storylines. Next to Tonyo and Lea, ang major character na siguro eh yung bartender.

Satisfying ending - since inevitably tragic ang kanilang love story, at least nagkaroon si Lea ng quiet moments sa pagbabalik nya sa mga lugar na pinasyalan nila to reminisce, and we the audience are given some time to take it all in as well.

Didn't like:

Yung Count-to-ten! I agree na kapag galit ka, bumilang ka hanggang sampu bago magsalita para mapag-isipan mo ang mga sasabihin mo at hindi ka makasakit ng kapwa (I agree but I don't do it especially since ang goal ko ay masaktan si kapwa). Ngunit hindi ako agree dun sa actual na pagbibilang with meaning attributed sa bawat number, like "Anim - anim na beses kong pinigil ang ihi ko noong gabing yun dahil ayaw kong mawala ka sa paningin ko kahit sandali" something like that. It's too... I don't know... it's the stuff of high school love letters. I should know kasi nagawa ko rin yang kalandiang love letter na yan noon. Sampu - sampung beses akong nag-cringe.

Two Less Lonely People In The World - for a movie whose strength is its subtletly, biglang full blast ang awiting ito. Not for me I guess. Pero hindi naman nakasira. Nag-stick out lang.

Tonyo's character - although I'm not sure kung ilang percent si Tonyo and ilang percent si Empoy - it feels like they built the character just for him - nakakaaliw si Tonyo dahil sa pagka-Empoy nya. Puta, first time pa lang ipakita si Tonyo si screen, wala pang linya, lumingon pa lang, nagtawanan na ang mga tao eh.

My problem is, you'll have to think, patulan kaya ni Lea si Tonyo kung hindi sya nabulag? Did he take advantage of her blindness? Is this tantamount to emotional rape?

Things happen just like that - sa bilis at simple ng plot, may mga bagay na nangyayari na lang basta-basta, nothing is explained. Nabulag si Lea. Nasagasaan si Tonyo, (which by the way felt too contrived for me - iniwan nya si Lea - si Lea na bulag - mag-isa sa sidewalk, may binili sya sa kabilang side ng kalsada, tapos nung patawid na sya pabalik kay Lea, saka sya nasagasaan - sana hindi nya na iniwan si Lea para di na nya kailangang tumawid pabalik right?) But what do I know though. I'm just a viewer.

Honestly nagustuhan ko itong movie. LOVED. IT. BES. Huli kong naramdaman ang ganitong pagkagusto noong napanood ko yung movie na may Arrow with a vagina pierced through it or something. Mas gusto ko ito.

Thanks Kids bye see you next post ko next quarter.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

padding

Padding