gasoline

I am gasoline
A deluge of fire
And to me you are a flame
You shall spark
Through me you grow your lust
Until your all-consuming rage
Is reduced to dust.

Without a warning
You gave birth to chaos
Engulfing the sky, ablaze
And I was left to question
If your heat nourishes me
And my strength sustains you,
Who consumed who?

Like a phoenix
You shall rise
From the ashes and the dust
To search me once again
Your sin, your desire,
Your flames dancing through my skin
We set the world on fire.

------------

This is my entry to The Gasoline Dude’s Blogversary Writing Contest.

the philippine blog awards

Hey Kids! I got good news today. Kalimutan nyo na yung kaputahang hiatus post ko last time, who cares about that! Mas importante ito keysa sa buhay kong patapon.


I was informed today na finalist ang Wickedmouth.com sa Philippine Blog Awards. Kahit nominee lang at hindi pa nananalo I'm already happy.

Hindi ko alam kung ilan ang lahat ng nominated pero lima lang ang finalists at hindi ko rin alam kung paano manalo, mangangampanya ba ako or what? Hindi ko rin alam kung anong dapat kong ipost. Buburahin ko ba yung kapokpokang hiatus post ko kung saan nagmura pa ako dahil na-badtrip ako sa sarili kong buhay? Magrerepost ba ako ng funny shiznits? Gagawa ng new posts? Do I have to impress anyone?

Pukinijamby!!! Effort!

My money is on The Professional Heckler. Itabi nyo ang Wickedmouth sa The Professional Heckler, mukha talagang nanlilimahid ang blog ko. Kanya uli ang award this year.

Dahil malakas ang kutob ko na hindi ako mananalo, magbibigay na ako ng aking Thank You speech dito.

Masaya na ako na manominate at mapasali sa finalists. Hindi ko naman kinacareer ang pagbablog, lalo na ang layout! Seriously. Hindi ko nga magawang maglagay ng ads para mapagkakitaan man lang ang blog na ito. Masaya na lang talaga akong makapanira ng buhay ng iba in my own simple way.

So since hindi naman ako mananalo I dedicate my loss, of course, to Khikhi! Sya lang naman ang matinding fatality sa blog ko. If there's anything in my life I'm successful in, yun ang pagsira sa buhay ni Khikhi. So Khikhi, this is for you! Wasak na Khikhi!

I also dedicate this to Sasha Fierce, to Doris & Nanding, and the friends and people I lovingly told stories about. Hindi ako magkakaroon ng iboblog kung inaayos nyo ang mga buhay nyo.

Seriously, gusto ko magpasalamat sa mga nagbabasa ng blog ko, bloggers, bloghoppers, readers. Sa mga nainspire na gumawa rin ng masama after mabasa ang posts ko, go lang. Sa mga nagsasabing "Fuck you ka Glentot napatawa mo ako", salamat. Sa mga nagbabackread hanggang sa kadulu-duluhan, salamat. Sa mga nagbabasa at hindi nagcocomment, salamat. At sa mga nagcocomment na hindi nagbabasa, salamat rin!

Thanks Kids mwahchupa! I feel like I already won.

---

Thanks to Citybuoy for the nomination!

i need a fucking break

Wickedmouth.com will take a break. I will be on hiatus. There's a lot happening right now and I can't keep up with everything. I will be back hopefully soon.




Sucks to be me right now.

mgaepal.com - ang pagpapatuloy

Hey Kids. This is my serious face. Kung madalas kayong tambay sa blogosphere malamang isa na kayo sa libo-libong nag-Like sa MgaEpal.com sa FB at nagbabasa ng mga posts sa website nila. Ang lakas lang talaga ng hatak nila Boss Chip, Manong Guard, Kulturantado at Bunso. Isa lang ang word na gusto kong ipang-describe sa kanilang apat: sensible.

Fan ako ng website na ito, bumili nga ako ng t-shirt eh na binibenta nila noon eh, suot ko pa kanina papunta sa work. Minsan na rin akong na-feature sa website na ito kasabay ng "Plema Ni Jepoy" kaya very proud ako.

Today I got the news na na-hack ang website nila and nabura lahat ng posts, which they are now trying to reload. Pero mas importante dun, nawala rin ang FB page nila kaya kinailangan nilang gumawa ng panibago.

At bilang dakilang gusto kong tumulong sa kanila sa pamamagitan ng pagpopost dito ng link sa bago nilang FB page:






So kung fan na kayo noon pa ng MgaEpal.com at hindi naman kayo busy, paki-Like sila uli sa FB. Kung ngayon nyo pa lang nabalitaan ang MgaEpal.com, hintayin lang natin at magpopost sila uli. Then i-Like nyo na sa FB lol.

Thanks MgaEpal hope this helps.

the worst birthday party ever

May napuntahan ka na bang birthday party na nagsisi ka na umattend ka pa? Ako marami na. Noong bata ako, napaka-mahiyain ko kaya kapag may nag-invite sa akin na pumunta ng birthday party eh kung ano-ano ang alibi ko, unless ni-require ako ni Doris na pumunta. At madalas rin akong eat and run, lalo kung kagalit ko yung kaklase kong magbibirthday.

Ang madalas kong iregalo noon ay Choco Mallows. Naalala ko nga nung nag-birthday yung kapitbahay namin na si Anabelle, yung niregalo kong mallows sa kanya eh ako rin ang kumain. Hindi ko sinasabi na masama ang lasa ng handa nyang pagkain. Ang sinasabi ko lang, mas preferred ko kainin yung dapat na regalo ko.

May isa akong kaklase noong elementary, itago natin sa pangalang "Ed". Malayo pa ang birthday nya, nagyayaya na sya. Huwag na huwag raw naming kalimutan. At magdala raw kami ng gift! Hindi naman kami close, bakit ko sya reregaluhan? Kaya bumili ako ng posporo at ibinalot ko ng Christmas wrapper.

Pagdating ko sa bahay nila Ed, ako lang at isa pang kaklase kong babae ang bisita nya. Nagtataka ako bakit tatatlo lang kami sa bahay nila, pati mga magulang ni Ed eh wala.

"Sandali lang ha dito muna kayo, aayusin ko lang yung handa" sabi ni Ed sabay iniwan nya kami sa bahay nila. Kami namang walang muwang, naghintay.

Pabalik-balik lang si Ed, pero wala kaming nakikitang handaan. Sabi lang nya hintayin daw namin tapos mawawala sya uli tapos babalik uli.

Nung napansin nyang nainip na kami, sabi nya "Sige na nga sumama na lang kayo" at naglakad na sya papunta sa kabilang kanto at nakasunod naman kami sa kanya. Pagdating sa kanto pinapasok nya kami sa isang bahay, maraming tao na hindi naman namin kilala. Nandun pala ang handaan.

Pero hindi si Ed ang may birthday party kundi pinsan nya. Magkasabay sila ng kaarawan.

In short, walang sariling handa si Ed sa sarili nyang birthday at balak nyang kumuha ng pagkain sa birthday ng pinsan nya at yun ang ipakain sa amin. Hindi siguro sya makadiskarte kaya dinala nya na kami sa mismong handaan ng pinsan nya, kung saan walang pumapansin sa amin.

Naawa ako sa sarili ko nun kasi hindi naman ako gutom pero nagmukha akong nag-aabang ng matitirang pagkain. Pero mas naawa ako kay Ed. Hindi ako nakikain, nagpaalam na lang ako at umuwi. Syempre hindi ko na ibinigay yung regalo kong posporo, pero on my way home nadaanan ko uli ang bahay ni Ed at na-tempt akong sindihan ang posporo at ihagis sa bahay nila.

May kaibigan ako noong college, si Kuya Ariel. May hiwa sya sa pisngi, nasaksak kasi sya. Marami akong natutunan sa kanya gaya ng kung paano manlaglag, kung paano mang-asar ng pikon at higit sa lahat kung paano manlait.

Ang madalas nyang linya kapag may nakita syang babaeng hindi naman kagandahan pero nag-effort sa make-up: "Alam mo, ang ganda mo, ikaw ang pinakamaganda dito. Kapag may nasalubong akong mas maganda pa sa iyo, sasampalin ko sya."

Kapag may barkada kaming nababagot at nagsabi ng "Kakaboring walang magawa!" sasagot agad si Kuya Ariel ng: "Magtikol ka tapos inumin mo yung tamod mo. Tapos ikwento mo sa amin kung ano ang lasa."

Kapag more than two persons na ang nagsabi ng "Walang magawa, kakabagot!" sasabihan nya ng "Mag-orgy kayo."

Sya ang pasimuno ng karamihan ng mga krimen na kinasangkutan ko.

One time nag-birthday si Kuya Ariel at imbes na mag-inuman at magparty-party sa apartment nya like normal persons, naisip nyang mas masaya kung mag-iinuman sa labas. Akala ko naman ang idea nya ng "inuman sa labas" ay bar o kaya kahit pipichuging beerhouse. Mali.

Labas as in literal na labas, sa kalye. Hinakot nya lahat ng mga kaibigan namin (konti lang ang nagsidating dahil maraming may galit sa kanya). Tapos yung mga dumadaan na hindi namin kilala, hinaharang nya para isali sa inuman.

So nakasalampak na kami sa sidewalk at napagsama-sama na ang mga Emperador, mga chasers, plastic cups at mga chips. Sa mga nagsidalo sa kanyang kaibigan, malaking porsyento dun ang hindi namin kilala, pero so far enjoy enjoy pa naman. May isang napadaang obese guy na hinila ni Kuya Ariel para makitagay. Awang-awa lang ako dun sa guy kasi kitang-kita sa mukha nya ang takot kay Kuya Ariel. Ikaw ba naman ang hilain ng lalaking may saksak sa mukha.

Pansin ko rin na yung guy eh hindi palainom. Akala ko pa naman eh natural sa mga obese ang malakas uminom dahil mataas daw ang water content ng katawan nila kaya hindi sila agad natatamaan. Yung obese na kainuman namin eh namula agad at mukhang pinagdudusahan talaga nya na napadaan sya sa kalye na yun.

So far enjoy enjoy pa naman kasmi kahit alam naming ilegal ang mag-inuman sa public. Confident pa si Kuya Ariel na kapag may nanita raw sa amin eh hahambalusin nya ng bote ng Empi. More more fun lang kami nun nang biglang may narinig kaming sirena ng pulis.

Natry mo na bang mahabol ng pulis? Pukinijamby! Hindi sya fun! Nakaka-stress! Kanya-kanya kaming hablot ng lahat ng pwede naming isalba. Ang nahablot ko yung plastic cups. Ang nahagip ng kamay ni Kuya Ariel eh yung bote ng Sprite, wala pa yung takip. Takbo kami agad, yung iba naming kainuman nag-spread out na rin at kanya-kanyang takbo na sa iba-ibang direksyon.

Pramis, sa gitna ng kaguluhan na ito nakuha ko pa rin matawa. Habang tumatakbo kami ni Kuya Ariel, napalingon ako, kitang-kita ko yung obese guy, halos hindi na makatakbo sa pagka-tipsy, at dun pa sya pumasok sa kalye na kayang-kaya syang sundan ng police car. Kitang-kita ko yung mukha nya habang tumatakbo sya, there's only one word written on it: "Putanginaaaaaaaaaaaaaaa!"

Hindi ko na alam kung nagkahulihan ba. Paghinto namin ni Kuya Ariel sa pagtakbo, nagpahinga lang kami saglit. Tapos bumalik kami sa spot namin. Wala na yung mga Empi, naconfiscate. So bumili uli si Kuya Ariel at itinuloy namin ang inuman na parang walang nangyari. Nagsibalikan rin ang iba pa naming friends, pero hindi na nakabalik yung obese guy. At never na namin sya nakita ulit.

Kthnkbye mwahchupa.

ang tanga ko part XVIII chapter 4,789,534

Inaamin ko naman na madalas tatanga-tanga talaga ako. Kapag nagkakamali ako, hindi na ako nagugulat. Iniisip ko na lang, Fuck ang tanga ko shet! Natanggap ko na yun sa sarili ko, matagal na. Nothing new.

Pero minsan may nagagawa akong katangahan na nakaka-amaze, as in napapaisip ako ng Shet, alam kong tanga ako pero hindi ko alam na umabot na sa ganitong level:



PUKINIJAMBY!!!!!!!!!!!!!!!!!!

mani labas

Ayan po ang sagot sorry for wasting your time sa kababawang konsepto ng nakalabas na mani. Ako lang ba ang natatawa? Nung napanood ko kasi yung news, yung "mani labas" agad ang pumasok sa utak ko. Tigilan nyo na si Maki Pulido at ang kanyang boObiez. And congrats sa mga nakakuha ng "mani labas."

Next post: ang mabentang Strange Women series.

it's been a year




Look closely Kids.

do not do unto others unless you think they will do it to you too

Hey Kids! Sorry sa napakahabang panahon ng pananahimik. Naging busy kasi ako sa paghahanap-buhay kaya nakapag-lie low ako sa paninira ng mga buhay. Naubusan rin ako ng stories kaya hindi muna ako magkukwento ngayon. Magshe-share na lang ako ng iba't-ibang paraan ng panlalait ng tao pag-eenjoy.

Mahilig ba kayong tumambay sa labas with your friends na patapon na rin ang buhay? At matapos manood ng sine, kumain at mag-malling eh ayaw nyo pa rin umuwi pero nauubusan na kayo ng pagkakaabalahan? Puwes ibabahagi ko sa inyo ang sumusunod na masasayang activities!!!!!!!!!!!!!! (ang hyper lang)

Spot The Neon



Ang game na ito ay simple lang. Hanapin ang mga taong nakasuot ng damit na neon (pwedeng neon green, neon pink, neon orange, basta neon, yung masakit sa mata). Ang twist sa challenge: dapat ma-spot mo sila from 150 meters away. Which is surprisingly easy, kasi nga naka-neon sila, kaya kitang-kita sila kahit sa outer space.

Blast From The Past

Unahan lang makahanap ng lalaking naka-tuck in ng T-shirt (10 points), babaeng naka-macarena (20 points), babae o lalakeng naka-chaleco (30 points). Instant winner ka kung makakahanap ka ng taong naka-jumper (so far once pa lang akong nanalo sa Instant Win). Pero kung makakakita ka pa nito, ikaw na ang undisputed champion:


Acid Wash FTW!

Pero actually, kahit makakita ka ng naka-acid wash, may makakatalo pa rin sa iyo, kung may makakahanap ng pinaka-pamosong platform slippers in history, lalo na kung nakuha nyong magpa-picture:



"Talk to my RAMBO, bitch" -- sabi ni Ate.

Copycats

Hanapin lang ang nakasuot ng imitation. For starters, maghanap ng sumusunod:

Level 1: Havanas (easy round, madali lang humanap neto)
Level 2: Savannah (you must have a keen eye)
Level 3: Havanasia (tugsh! winner)

Pramis, may nakita akong Havanasia...

Ugly Kids

Ang mga bata ay cute by default... pero meron talagang mga magulang na sumuway sa batas ng kalikasan at walang habas na naghalo ng genes, kaya ang resulta ay mga chakang supling. Ang rule ng laro na ito ay simple lang, kapag may nakita kang kids na panget (mga 5 years old pababa) lapitan mo sya at sabihan mo ng "Tsk tsk tsk good luck with puberty..."

Cosplay Or Ganyan-Talaga-Sya

Kapag may dumaang may weird fashion sense, alamin kung sya ay naka-costume na pang-cosplay, o kung ganun talaga ang itsura nya sa pang-araw-araw na pamumuhay. Maaaring laruin ang game na ito kung may mapadaang: baklang naka-wig, lalaking naka-eyeliner, babaeng labas ang maugat na cleavage o tibong mukhang Pokemon.

Another version of this game: Masaya ring gawin ito sa mga cosplay events: alamin kung ang costume nila ay macoconsider na cosplay o isa lamang joke.

At dahil jan, let's play a game!!!!!!!! (hyper pa rin)

Ang mga sumusunod ay mga cosplayers na nadaanan ko sa Megamall. Pumayag naman silang magpakuha ng picture, pero hindi nila alam na gagawin ko itong kasangkapan sa game.

Instructions: Piliin sa mga larawan sa ibaba kung sino ang "Winner Pasok sa Banga" at sino naman ang may "Areas for Improvement".

Disclaimer: Wala akong nilalait sa mga cosplayers na nasa larawan.



















Malinaw ha? Wala akong nilait ni isa.

OK Kids thanks byebye mwahchupa.

to mica

Recently umakyat ako uli sa Baguio. Sa dami ng beses na paulit-ulit akong paakyat-baba, ang dating exciting na bus ride ay napaka-boring at unbearable na ngayon. Masakit sa likod, masakit sa puwet, dagdagan pa ng puyat at pagod dahil sa magdamag na pagsasayaw. Kaya ang 6-hour na byahe ay pinipilit kong itulog.

Ang nakatabi ko sa upuan ay isang matandang babae (na naman!) na may kasamang mag-asawa na nakaupo sa katapat naming upuan. Medyo malalakas ang mga boses nila kapag nagkukuwentuhan kaya ni-full ko ang volume ng aking mp3 player sabay pikit.

Nakaidlip ako, in-off ko na ang mp3 para makatulog nang tuluyan, nang biglang may narinig akong malakas na pag-iyak ng baby.

Aheytit.

Hindi naman sa masama ang ugali ko or anything pero ayoko talaga sa mga bata (LOL) lalo na sa mga maiingay. Sa simbahan nga eh, dun ako umuupo sa row na walang mga bata. Ayoko kasi yung nasa deep state ako ng pagdadasal at pagsisisi ng mga kasalanan eh biglang may tatakbo or sisigaw, napapamura ako (quietly) at nadadagdagan ang kasalanan ko.

At ngayong gusto kong matulog, hindi ko magawa dahil iyak sya nang iyak. Pasimple akong sumilip dun sa mga katabi ko sa upuan, pilit na pinatitigil ng Tatay yung baby, habang yung Nanay naman eh tulog. Yung katabi kong mother-in-law eh nagtitimpla ng gatas. Bata pa yung mag-asawa, halos ka-edad ko lang. Yung katabi ko naman eh siguro kasing-edad ng Nanay ko.

Nung tumigil na sa pagngawa ang sanggol, pinilit ko uli na matulog at mag-imagine ng kung ano-anong kalaswaan at happy thoughts.

Pagdating sa may bandang La Union nilabas ko ang aking baong Goldilocks Macaroons. Syempre dahil nice me, inalok ko si Ate na katabi ko. Ngumiti lang sya pero tumanggi sya.

"Pasensya ka na ha, maingay kami," sabi nya.

"OK lang po," sabi ko naman na puno ng kasinungalingan at poot.

"Special baby kasi yan eh," pagpapatuloy ni Ate.

Hindi ko alam kung paano ko idedescribe ang reaction ko noon kundi ganito: "???????????"

"May sakit kasi sya," explain naman si Ate, "kaya kami papunta sa Baguio dahil nandun ang pedia nya."

Sabay-sabay na pumasok ang mga katanungan sa utak kong 2.5MB capacity: Anong sakit ito? Gaano ka-lala? Nasa Manila na kayo, sa Baguio pa kayo magpapa-pedia? Muntik na akong mag-hang.

Hindi na napigilan ni Ate ang magkwento habang tulog ang mga kasama nya. Ang baby daw ay may sakit na kung tawagin ay Congenital R-something Hypoplasia. Hindi ako nag-nursing at I'm sure hindi yan na-cover sa mga Science classes ko noon kaya hindi ko alam kung tama ba ang dinig ko sa sakit na yan, basta ang sabi ni Ate, ang sakit daw na ito ay very deadly, as in after maipanganak, 7 days lang ang ineexpect na tagal ng buhay ng baby.

Isang doctor lang ang nakahanap ng paraan para ma-prolong ang buhay ng baby, yun yung doktor na pupuntahan nila ngayon sa Baguio. Kaya pala willing silang magbiyahe para lang puntahan yung doktor.

"Eto nga o, dala namin lahat ng gamot nya. Nailigtas ng doktor ang buhay nya, pero habangbuhay na syang iinom nitong gamot."

"Anong gamot po ba yan?" tanong ko naman.

"Steroids."

Katahimikan. Natahimik ako. Napatingin ako sa hawak nyang transparent bag na puro gamot ang laman. Katahimikan. Katahimikan. Pilit akong nag-analyze. Hanggang sa hindi ko na mapigil at nagtanong,

"Pang-bodybuilder?"

"Hindi, para sa genes nya." Ang shunga ko. Eh hindi nga kasi yan na-cover sa Science and Health na subject ko noon eh.

Naging busy na si Ate sa pagtitimpla ng gamot kaya pumikit na ako uli at nag-analyze. Eto naman eh obserbasyon ko lang at hula lang. Yung mga magulang ng baby eh ang babata pa just like me. Ang hula ko eh hindi kasali sa plans nila ang magka-baby. Sya ay isang... surprise! In other words, si baby ay maco-consider na something I like to call "sperm of the moment".

Nafascinate rin ako sa internal workings ng human body. Steroids ang bumubuhay dun sa bata. Chemicals na pampahaba ng buhay. Parang sasakyang hindi aandar kapag walang gas. Parang laurang kikilos kapag walang battery. Lahat na yata ng bagay eh ma-dedeconstruct to scientific keme.

Maya-maya, umiyak uli ang baby, at na-realize ko na katabi ko na pala sya. Napagod na siguro yung Tatay kaya yung mother-inlaw naman ang bumuhat. May nararamdaman akong maliit na paa na sumisipa sa hita ko. Pagdilat ko ng mata ko, napatingin ako sa baby at napahinto sya sa pag-iyak at napatingin din sa akin.

Iba pala ang effect nun, kapag tinignan ka ng baby eye to eye. Lalo pa at miracle baby itong katabi ko. Naintindihan ko na kung bakit nagsasakripisyo itong pamilya na ito. Hindi lang pagod yun ah, maraming salapi ang involved, lalo pa nung sinabi ni Ate na "Hangga't may mabibili kaming gamot, mabubuhay sya." Because looking into her eyes makes it all worth it.

"Ano pong pangalan nya?"

"Mica." Or Mika? Nica? Nhieckah? Hindi ko narinig masyado at ayoko naman sabihing "Teh paki-spell!"

So Baby Mica this one's for you! Keep strong baby! You're surrounded by people who love you very much! Mag-steroids ka hanggang magka-abs ka.

Realizations:

There's something about babies that makes you wanna make them. So go make some babies na! Fuck the RH Bill! LOL.

vanishing away - versions

Hey Kids! Alam ko wala kayong pakialam sa buhay ko or sa aking hobbies and other shits dahil ang pinupuntahan nyo lang naman dito sa aking blog ay mga kwento ng kababuyan, kahalayan at imoralidad. Pero paminsan-minsan, may ginagawa naman akong matino, something I can be proud of, so today I'm gonna sit down and be serious.

Naalala nyo ba itong song na ito...

video


Yan yung original composition namin nila Khikhi (vocals) at Junn (guitar) na ginawa namin noong college (lyrics lang ang contribution ko). Na-post ko itong song recently as dedication sa aming kaibigan na si Caloi who passed away last summer.

I call this the "Drunk Version" dahil nag-iinuman kami nung ni-record yan, so excuse any imperfection. Another thing, si Khikhi, kapag gumagawa ng melody, inconsistent... dahil nalilimutan nya ang sarili nyang melodies. Kaya madalas ko syang ma-batter (as in "battered wife") kapag nagrerecord kami.

Now you know what I nicknamed her "Khikhi", dahil sa boses nyang may slight hint of pepe-sound. Joke lang Khiks, labia!




May mga nagsabing nakakadiri daw ang song at meron rin namang mga natuwa sa kanta, isa na si ChilaxJukebox. In fact gumawa sya ng sarili nyang acoustic version:


video

Sobrang nabilib ako sa talent nya, dahil marunog syang mag-gitara at undeniable na may boses syang tunog pang-alternative. May hint ng influence ng Incubus (and it also reminded me of Slipknot's Vermillion Pt. 2 with a very very slight touch of Alterbirdge). I especially liked how he changed a couple of lines and sang it very differently, and the ad libs worked well.

I'm sure Caloi would like this version dahil mahilig sya sa alternative. So this is officially the "Alternative Version".

Thank you ChilaxJukebox! Akala ko nanggu-goodtime ka lang nung sinabi mong gusto mong gumawa ng version nito hehehe. Thanks thanks!



Itong next version naman ay product ng isang tandem na pinaghirapang mabuo for a looooong time. Several months in the making ito.

Isang araw nag-experiment lang ako sa isang software, nag-mix ng mga keyboards and violins hanggang mabuo ang kanta. Vocals na lang ang kulang, at dahil hindi ko mahagilap si Khikhi (na malamang hindi rin makikipag-cooperate dahil ayaw nya sa song na ito at busy sya), I approached a very good blogger friend of mine, Traveliztera at kahit super busy sya sa kanyang duty/studies eh ginawa nya talaga ito.

Listening to it, I can't help but imagine the amount of time and effort she put into it. I thought she was joking when she said na naka-sampung revisions na sya. Traveliztera is much of a perfectionist, what's OK for me is off-key to her kaya inulit nya nang inulit and now it's perfect. According to Traveliztera, this is the "Pop Ballad Version".


video

Can you believe her voice??? It's AMAZING.

So there I hope you enjoyed those three very different versions of one song. This song is very special to me because of what it means. We all have lost someone, and we will continue losing loved ones, and all we can do is live out this life until we see them again.



Still dedicated to you Caloi and to all the rockin' times you brought into our lives.

meet boogie

Hey Kids! Nabanggit ko na ba sa inyo kung saan ako nagtatrabaho? Sa pabrika ng basahan. Yup! Ang annual quota ko ay $117,000 in basahan production. Ilang taon na ako dito at masasabi kong masaya naman ang trabaho, kahit napaka-challenging dahil may mga clients na sadyang demanding at meticulous sa basahan nila.

Here's my colleague Boogie.



Caption this!

diz iz bowlshet

Last week on my way to work, napadaan ako sa Reyes Barbecue. Dahil natakam na naman ako sa menu, at dahil walang pila sa counter, dun na lang ako, keysa pumila ako sa ibang kainan. Kahit medyo hindi maganda ang experience ko sa branch na ito last year dahil marumi ang lamesa, madilim, ang bagal ng service at nagmamantika yung orange juice (hindi ko na sasabihin kung anong branch), dito pa rin ako kumain.

Paglapit ko sa counter, ang crew na kumuha ng order ko eh naka-taas ang t-shirt sa dibdib at nakalabas ang malaking tiyan. Bago ako tanungin kung anong order ko, pinunas nya ang laylayan ng t-shirt nya sa mukha nyang pawisan. Ganun ka-professional ang greeting sa akin.

Umorder ako ng 2-piece barbecue meal at para makaiwas sa orange juice na oily, nag-Royal in can na lang ako at humingi ng glass with ice. Imbes na 2-piece ang i-punch nya, 1-piece lang ang pinunch nya, at nag-additional 1-stick na lang ako na mas mahal nang konti. Simple mistake, o modus operandi?

Ako lang ang customer. Pag-upo ko, habang hinihintay ang order ko, nagkaroon ako ng mahabang time na magmasid, at nagmagandang-loob na rin ako na magpunas sa lamesang malagkit dahil nakakahiya naman istorbohin ang waiter.

Iisa lang ang waiter, at abala sya sa pakikipagflirt dun sa babaeng crew ng Pan de Manila na nakatambay lang. Yung dalawa pang waiters eh naka-off duty na at naglalandian rin (isang lalaki at isang bading). Ang crew na kumuha ng order ko, sya rin yata yung cook, at sumasalit rin sya sa pakikipaglandian dun kay Ateng Pan de Manila.

Bukod sa halos kalahati ng menu nila na nakadisplay sa wall ay may nakapaskil na "Not Available", at yung canisters nila ng mga toothpick ay wala nang laman, nakita ko rin na yung ini-slice na saging na saba (para sa Caramel Banana Ala Mode) ay naka-imbak sa malaking jar ng mayonnaise (na walang takip) at nakasalampak sa ilalim ng ref, sa ilalim ng mga softdrinks. Note to self, wag na wag oorder ng Caramel Banana Ala Mode.

Hindi na ako nagtaka kung bakit puno ng tao yung World Chicken sa kabila samantalang dito eh walang tao. May reputasyon na siguro itong branch na ito ng Reyes Barbecue.

Pagdating ng order ko, yung binigay na glass with ice, tunaw na ang yelo. Iinumin ko na lang sana yung tubig nang mapansin ko yung baso. May grasa sa loob. OK ewan ko kung grasa nga yun pero itim talaga, pinahid ko pa sa tissue. Pinapalitan ko agad yung baso, kumain, sabay alis.

Hindi ko sinisiraan ang Reyes Barbecue, kasi paborito ko ito. Itong branch lang talaga na napuntahan ko ang medyo FAIL. Kung isa akong undercover customer at isusurvey ko sila para ireport sa Manager, gagawa ako ng 10-page essay para masisante silang lahat, magmula dun sa dugyuting cook/tao sa counter, kung sino man ang taga-hugas ng baso, yung malanding waiter, pati na yung mga naka-off duty.

At oo, pati si Ateng taga-Pan de Manila. Damay-damay na ito.

happy father's day


Who's that happy baby???

Check-it-out-in si Pudrax sa pinaglumaan ng panahong larawang kupas na 15 Megapixels na hinalungkat ko sa baul ng kasumpa-sumpang mga litrato. Ampuge diba! Kaya na-inlab si Doris noong araw eh LOLOLOL. (One of these days ikwekwento ko kung paano nagkakilala sina Mudrax at Pudrax).

Hip na hip na hairdo - check!
Mala-kidnapper na ngiti - check!
Cute na baby in his arms - check!

Happy Father's Day to you Pudrax.

Pagpasensyahan na ang location ng photoshoot (likod-bahay) at ang aking outfit. Kita nyo yung suot kong bracelet? Yung black/red/black/red? Nagsuot rin ba kyo nyan?

the horror story challenge

A few weeks ago naisip ni Claudiopoi na mag-organize ng isang horror-fest. Ang challenge: magsulat ng isang horror story at i-post on May 31. So I'm deviating from my usual bullshit-writing to make way for this one time fictional horror story na sinulat ko sa Baguio last week. Here's my entry to the Horror Story Challenge.



I was born in a time of superstition. I believe in the supernatural, the unexplainable. I respect folklore, so much more than history itself. I know of the mythical creatures from so often hearing about them in stories told during countless stormy nights. Most of all, I fear the dark, and I have a very good reason to.

When I was just a boy, my whole family boarded a ship bound from Manila to C--. On its second night at sea, the ship went ablaze and sank, leaving me and my little sister among a handful of survivors. Orphaned and left in an unfamiliar town, with no family to go to, we wandered through the streets of C-- until we were adopted by a kind elderly woman. Her real name was Luisa G-- but she was more commonly known as the Kapitana. She lived in a big house in the wealthier part of the town, married to the affluent Geronimo L-- of Spanish descent. The Kapitana herself was adopted when she was a child.

We looked up to the Kapitana as we would our mother. She cared for us as her own, raised us in comfort and gave us a Catholic upbringing. She was a devout believer; we never missed a single Sunday mass, we prayed the rosary even before we learned how to read and write. It was also she who instilled in us an early fear of the supernatural. She maintained that the earth was inhabited not only by man and beast, but also by a motley range of creatures more ancient and of a higher nature.

Stories of quiet horror filled our childhood. We learned to never cross a mambabarang, or be impolite to an albularyo. We learned to be wary of the vengeful engkanto or of the tricky tikbalang. We knew better than to be caught in the streets at night, or to forget to whisper a prayer before bed.

Her favorite story to tell us was about the manananggal. She said that there is more to the manananggal than a craving for flesh at certain times of the month. She said manananggals are actually humans who sold their soul to the devil to be immortal. The separation of the upper body from the lower half was not only a violation of natural laws, it was an utter desecration of oneself, an upfront taunt, a mockery screamed at the face of God.

According to the Kapitana, the first manananggal she heard of was from the D-- family, hailing from I--, a distant small town, barely a dot on the map, from several years ago. In that town, a rumor about the D-- family spread like fire; the mother, Demetria, was a manananggal, and so were some of her children. Now this mother was a magnificent, strong woman, and though the rumors were persistent, there was never any proof.

Yet stories of massacre sprang up; two victims were recorded. One was a woman in her seventh month of pregnancy, the other was an infant twin not even a month old. Both deaths were marked not just by the cruelty of murder or the shock of bloodshed, but also by a devilish symbol: a tiny hole through the nipa roof.

Demetria then died of some disease and was hurriedly buried. After her burial the whole family moved north and never returned since. The massacres stopped, further solidifying the rumors spread among the people of I--. After less than a year, news of similar crimes in a distant town reached them, causing the people to fear again the great evil that once haunted them. One night, to confirm the suspicion, several men snuck into the cemetery to exhume Demetria's remains. The coffin was empty, and there was no sign of it being ever occupied.

The D-- family moved to our town twenty years ago. The rumor of course followed them, but we never heard about any unexplained deaths, and none of us have ever seen Demetria. Still the Kapitana always reminded us to beware of them.

I was seventeen when the Kapitana, in her advanced years, started to weaken with age. From being a vivacious, sweet and warm mother she turned into a quiet, bitter woman who just refused to succumb to death. She abandoned her old Catholic ways and lay in bed all day, waiting for her time to come.

I will not be ashamed to include in my story my incestuous relationship with my little sister. I searched myself for the reason the Kapitana lost her amor for us and this was the only thing I could think of. When the Kapitana found out that my sister was pregnant with our child, she suffered a heart attack, and all I could do was watch as she struggled for life. My sister and I were driven out of the house, no longer a part of a family.

With no place to go, we lived on the streets, living off on scrap food and donations, waiting for the forgiveness that never came.

Almost immediately, news of the Kapitana's death reached us, and we were to blame. We could no longer count on people's kindness. The Kapitana was well loved. My sister and I, her adopted children, an incestuous couple, were her murderers.

We decided to move from the mournful city streets to the barrio, a secluded forest area by the sea, where no one knew us. We built a small hut, and we prepared to endure the coming months, to wait for our child to be born.

After four months of cutting ourselves off from the rest of the world, I ventured out of the forest back into the city in search for a living. There I was met with cruel eyes. No one spoke to me, and I felt like an outcast from the society I once belonged to. I have never seen so many closed doors, I have never heard so many hurtful words in a day. It was almost dusk when I made a decision. With a heaving heart my footsteps led me to the only place where I knew an outcast like me will be welcomed: the household of the D-- family.

It was the thought of this grim task that brought me almost subconsciously to the fences of the D-- home, a big house behind a clump of mango trees. I called out, at first with a soft voice, like how it is when you want something but are too ashamed to ask for it. I called out again, until a young woman of about my age emerged from between the trees and asked me what I needed.

Immediately, my first thoughts were about how normal she looked. After years of avoiding direct contact with any of them, I found myself looking at her face, and speaking with her, telling her how I was in need of a job.

Her puzzled look answered me, and I knew then that it was useless. I started to turn away when she called out, "Bumalik ka bukas ng umaga at kausapin mo si Tatay, baka may maialok sya sa iyo."

I said "Salamat," and went my way. I was resisting an urge to look back, but after taking a few steps I turned around, and the young woman was gone. Instead I saw someone else from behind one of the trees, lurking around, watching me leave.

It was an old woman, thin and tiny, who can only be one person: Demetria, the manananggal who faked her death.

Immediately I was possessed by a dread I cannot explain. The woman was there, I could make out her figure from behind the trunk, and I caught myself reciting my prayers, while walking quickly away. I could feel her eyes behind me, piercing into me.

I kept walking and praying. The words kept coming out of my mouth but my mind was reeling with something else, something more real than a prayer, something tangible and dangerous. I kept walking and soon it was beginning to get dark. I was almost at the edge of the forest when my real terrors began.

I had that unmistakable feeling of being followed.

It was subtle and quiet, but the presence was there, watching me from the shadows. I turned around a couple of times but I saw nothing, yet as I walked I kept hearing the slightest footfall, the softest exhale, the most sinister footsteps of a predator at the tail of its prey.

I abandoned all efforts of calmness. I ran for my life. All I could think of was my unborn child, waiting for me. Soon I could see our tiny house in the distance, surrounded by darkness, and as I reached it the darkness has been replaced by the moon's light. I kept running, and a few feet from the door I called out to my sister, who was quick to open the door. I leapt through the few steps that made up the ladder* to the door, flew inside and shut the door behind me.

I fell to the floor as my strength left me. Exhaustion, it seemed, caught up with me, and I felt lightheaded. A darkness was gathering around my vision, like my consciousness was about to leave me, but I tried so hard not to faint, as a more terrfying reality brought me back to my senses:

I led the manananggal right to where my pregnant sister was.

I turned the gasera off and motioned for my sister to be quiet. Darkness immediately crept and shrouded us, and for a moment wecould see nothing and nothing could see us and we felt safe. Yet in a few moments my eyes grew accustomed to the dark, and soon I could see my sister, outlined in silver by the moonlight seeping into the cracks between the wooden planks of our wall.

I lay down on the floor and listened, my sister lying beside me. It was all quiet. Not a thing stirred around us, yet I knew then that this was a false sense of peace, that horror was about to befall us. I knew the woman was out there with us, outside, waiting...

I prayed, prayed with all the strength I have left, prayed for safety during this black night. To fall asleep now would mean death. I lay and stared at the nipa roof, my heart furiously beating inside me, and I could feel the blackness again, permeating not just the room but my mind, and as my thoughts raced, all was drowned in black.

I felt a tug at my shoulder and instantly I knew that I had fainted, and I had no idea how much time passed since. It was my sister lying beside me, quietly ushering me into wakefulness. But there was an urgency in her touch, as if an unknown evil has gripped her, and she could not shout for help. It was still deathly quiet around us. Her hand on my shoulder alone warned me of what was happening.

"Bakit?" I whispered, as the fear from which I was momentarily spared seeped back into my soul. She did not answer me. I held her face, she was burning with fever. Her hand still clutching my shoulder, I got up and that was when I saw the blood.

Oozing from a small cut in her belly, the bloodstain was unmistakable even in the dim moonlight. I lifted the hem of her clothes and found the wound, like an ugly smile on her skin.

I needed no further confirmation, this was the work of the manananggal. And as if to answer me, I looked at our nipa roof, and directly above where my sister lay was a small hole. It looked like an evil eye, about to convey a world of pain onto us.

I whispered to my sister to try to sleep. She nodded and as she did, I fumbled around and found a rusty kinfe. I slowly climbed on top of a table, and drawing myself to full height, I waited, with the knife in my hand. I closed my eyes and imagined the trees outside, where surely the manananggal is now perched, waiting for the perfect moment to strike again.

I stood there on top of the table, looking over my sister who was lying almost right below me. She was still bleeding. The cut was small though and not critical. She must have woken up to the pain in her gut and interrupted the manananggal. My knees were getting numb from standing on top of the table, my back was aching, and for what seemed like an hour I waited there.

My legs were starting to buckle and I was about to climb down the table to rest for a bit when I heard the unmistakable shift in the wind, the graceful swooping of wings, quiet and sinister, on top of our roof. I felt the nipa roof above me take the weight of a winged being, slowly and quietly it planted itself on our roof. I held my breath as a supreme fear flowed through every vein in my body.

Soon enough a black finger carefully pierced through hole, enlarging the small opening. My heart stopped as I realized that the only thing between me and the manananggal was the nipa roof. Demetria, of whom I only heard before, now crouched above me, her heartbeat like a drum playing a death march in my head.

A black piece of string started lowering into the hole and descended slowly, its tip trembling, searching the air, drawing a straight path down to where my sister lay helplessly below. I waited and watched. It was black and thick, straight and slimy, and its tip moved further down the room. It was like a serpent's tongue, quivering, sensing, blindly searching for the first wound it sliced through my sister's skin, determined to finish the job.

I could almost feel the air around me pulsating, as I watched the spot where the manananggal crouched. I extended my hand toward the tongue. Just a few more inches before I could reach it with the knife. I could almost feel it breathing its evil breath as the tip of its tongue reached the cold steel. Alarmed, the string was hastily drawn up into the hole on the roof.

It was slick and quick, in a matter of seconds the string has vanished from the hole. As the end of the string disappeared, I heard a loud flapping of great wings, and I could imagine a gigantic bird taking flight from our roof and into the sky. The weight on the nipa was released, and soon it was quiet again.

I was not a fool though. I knew just how strong the manananggal's hunger was.

I stayed on top of the table, with my hand positioned near the hole, my fingers around the knife, ready to snip the string off at the earliest chance. This time, I resolved to never let it get away. I stared at the hole for what seemed like an eternity.

No fingers pierced the hole, no tongue pushed through. All was peaceful and calm. I supposed I can lay again on the floor and not sleep this time, instead watch our for the evil tongue again. If we survive the attack tonight, the manananggal will be back the next day. I had to finish it tonight. I climbed down from the table and decided to attend to my sister's wound.

Her eyes stared lifelessly at me. Her round belly was now hollow.

And what I saw through the slits between the bamboo strips of our floor was an image I will forever carry in my mind. It was the manananggal, lying on the ground under our house, face up, its tongue a black thread extending upwards and through the bamboo slats, sucking my sister's guts from beneath.

Slowly I crept toward my sister, now dead and and still being sucked dry. The manananggal was devouring her with gusto, ecstatic, its eyes delirious with lust, and I took the opportunity to slowly prop my sister's body up, grip the demonic tongue and with a definite SNIP! cut it right out of the manananggal's evil mouth.

The cry I heard was the worst part of it all. The sound was nothing human, it was purely animal. It was the sound of a hundred pigs being slaughtered, the desperate flapping of wings against the bamboo floor and the earth, the great thuds as the mananaggal hit the ground repeatedly. Its flailing hands scratched violently on the bamboo slats as it crawled from under the house into the night.

I jumped and in no time reached the window, and there it was, like a wounded beast, struggling to pick itself up from the ground, screaming, retching, vomiting blood. The winged torso, after falling a few more times, managed to spread its wings and fly, but a few feet from where it fell, it got tangled into a few branches of trees, like a fly caught in a cobweb.

And as I watched, it turned its head back to me and looked at me, and I saw its bloody face.

It was the face of the devil, and several years later I can still see it in my mind. It turned away as its hands untangled itself from the tree, and soon it gained wind and flew away, on top of the trees and into the black, endless dark of the night.

Several years have passed since, the memory it conjures is still so fresh. After that night I left our house, my sister, my life behind and lost myself in the world's crowds, away from evil. I just walked, walked until I reached a place where nobody knew me. I lost track of who and where I was, and years after I woke up amidst a roaring, bustling city life. My clothes were dirty and tattered, my hair a sticky clump growing to my waist, my nails long and mangled. My face reflected the life of a broken man, charred, muddied, beyond recognition.

I was again an outcast. A tin can sits before me, awaiting sympathy, inviting sorrow.

It was not noise which woke me from the despair I wallowed in, it was the absence of it. It was not words, but the lack of it. I woke up today to tell my story, because today, as I sat on the pavement, a familiar clinging rang through my ears as a solitary peso dropped into my can. I looked up and said "Salamat", and she smiled at me, and said "Walang anuman" but not with words, but with the hand gestures of someone who was obviously mute.

I swear it was Luisa, or more commonly known as the Kapitana.








*Nipa huts, standing on four corner posts, are commonly elevated two to three feet from the ground. The roof is made of nipa, the walls are made of sawali and the floor is made of bamboo slats.

happy birthday to me




Hey Kids birthday ko ngayon! Hindi na ako humingi ng pic greet, nagawa ko na yun last year. Hihingi na lang ako ng isang testimonial. Yung parang sa Friendster. Magkakilala man tayo in person o hindi, just tell me what you think of me. Make me happy, birthday ko eh!

Pakilagay po sa comments yung testi...

At gusto ko na rin magpasalamat sa mga nagbabasa ng blog ko.

Salamat! Mwahchupah!

isla del mar boracay beach hotel

Two weeks ago inimbitahan ako ni Rose na pumunta sa hometown nya sa Mindoro. Tapos sabi nya, "Alam mo from Mindoro two rides na lang nasa Boracay na tayo." Sabi ko Go! Na-excite me. Akala ko yung sinasabi nyang two rides eh jeep at tricycle.

Wrong.

Isang 48-hour na byahe on land isang 84-hour na byahe on water.

Wala naman kaming choice, hindi pwede mag-eroplano from Manila to Caticlan dahil kailangan namin dumaan sa Mindoro. Isa pa, low low low budget talaga ako as in low budget na pang-indie film.

Buti na lang at may contact si Rose na isang affordable hotel dun, si Ate Marilyn from Isla Del Mar Boracay Beach Hotel. Isang text lang, sinundo nya kami sa Caticlan... kahit nasa Mindoro pa lang kami. Alam nyo ba na hinintay nya kami ng tatlong oras? Nakatayo lang sya sa gate sa pier ng Caticlan. Ganun ang level ng concern nya sa amin.

Nung nalaman ko kung magkano per night, napa-WTF ako sa tuwa kasi ang mura lang. Sabi isip-isp ko, Baka naman sa presyo na yan eh matutulog pala kami sa sako sa ilalim ng tarpaulin sa likod ng bodega 500 meters away from the beach. At kung ganun nga ang mangyari, tanggap ko naman dahil beggars can't be choosers.

But no.

Pagdating sa hotel, TUGSH! Nagulat me kasi maganda, malinis, tahimik, at malapit lang sya sa beachfront (likod lang ng Starbucks).



Dito kami nag-stay sa second floor, yung rightmost room. Hindi lang makita sa picture, pero diyan kami nagsampay ng mga wet undies sa veranda.



Pasensya na hindi naman ako travel blogger at lalong hindi ako gumagawa ng mga review ng mga hotel tulad ni *. At lalong hindi ako professional photographer tulad ni *. Sila na ang magaling mag-advertise at mag-picture-picture!



Patawariiiiinnnnn ang hindot na model, hindi nya alam ang kanyang ginagawa.

Anyways, like I said sulit na sulit yung hotel. For a low low low rate, may airconditioned room, may TV, may veranda, may Wi-Fi, may hot and cold shower, at may fridge. At napakabait pa ni Ate Marilyn at ng asawa nyang si Kuya Noli, napaka-accomodating and warm. Kahit nabaog ako sa haba ng paglalakbay namin, sulit naman kasi maganda naman talaga sa Boracay at sa Isla Del Mar! Naks!

May discount daw kami pagbalik namin.

Bago kami pumunta ni Rose sa Boracay akala ko sa sidewalk kami matutulog dahil sa low low low sagad sa lupang budget kami kaya wala akong balak ipagsabi na nag-Boracay kami dahil kahihiyan lang ang aabutin namin, pero after meeting Ate Marilyn and Kuya Noli naisip ko na hindi ako pwedeng lumimot lang sa kindness nila so in my own little way this is my way of saying THANK YOU! Hope to see you again soon!

Hindi na ako magkukwento sa Boracay trip na to dahil nakakaumay at hindi naman ikaka-improve ng buhay nating lahat na malaman pa ang mga kaganapan. Mag-iiwan na lang ako ng isang picture na pantanggal umay. You're welcome.


Peace and Love to one and all. Mamatay na ang kokontra.




If you're interested (sa hotel, hindi sa akin) mangyaring iclick itong link ng Facebook Page ng Isla Del Mar Boracay Beach Hotel at makipag-ugnayan sa mga kinauukulan. Thanks Mwahchupa!

happy mother's day

Sa mata ng ating mga Nanay, tayo ang pinakagwapo o pinakamagandang anak sa mundo. Sila lang ang may lakas ng loob na sabihin sa iyong, "Anak, GWAPO KA!" kahit sumalungat ang buong lipunan at tamaan siya ng kidlat o kaya araw-araw sabihing "Anak, ANG GANDA MO!" para hindi sumama ang loob mo, right Khikhi?

Syempre sa mata nating mga anak, Nanay rin natin ang pinakamagandang Nanay sa mundo. I'm sure magaganda ang mga Nanay nyo. Maganda rin si Mudrax, lalo kapag gumising sya sa umaga na ganito ang itsura:


Doris and her mini-garden sa Baguio.

Happy Mother's Day to all our beautiful moms!

i saw the sign

Hey Kids! Good day to one and all. Kanya-kanyang trip ang mga tao habang nasa mahabang byahe. Usually, may natutulog, nagso-soundtrip o kaya nagja-jackstone. Meron din namang palihim na nagma-manual sex (as opposed to oral sex) para maibsan ang nakakabaog na pagkabagot.

May friend ako, mahilig magbilang ng aso sa daan, mula sa pag-alis ng bus sa terminal hanggang sa pagbaba nya. Bale umaabot ng libo ang bilang nya.

Ako naman dati ang gawain ko eh magbilang ng mga lolang nakasuot ng plunging neckline, yung litaw ang wrinkles sa cleavage. Minsan naman ang binibilang ko eh mga confused teenage boys na naka-pekpek shorts. Last year ang inabangan ko eh mga "Bawal Umihi Dito" signs.

Nung Holy Week, umakyat ako sa Baguio para magnilay-nilay with my mudrax at dahil mahabang byahe ito, nag-soundtrip na lang ako. "Soundtrip" means nakatitig sa mga bukirin, talahiban at bangin sa saliw ng awitin ni ... you guessed it right... Aleck Bovick.

Nung pauwi na ako from Baguio to Manila na-impeksyon na ang tenga ko kay Ate Aleck kaya napagdiskitahan ko na lang tumingin ng mga karatula sa daan, yung mga pangalan ng businesses. Mabilis ang takbo ng bus pero mas mabilis ang mata ko lalo na sa mga kakaibang signs. Ang critera ko eh yung creative, agaw-pansin, memorable, mapapa-shet ka, may dating, or in layman's terms: nakakalurkey.

Dahil diyan ang agenda natin for today is an entrepreneurship seminar (seminar talaga?) entitled "Choosing The Right Business Name By Looking At Roadside Signs and Knowing What Not To Name Your Business" or CTRBNBLARS&KWNTNYB for short.

Ang una kong nakitang kakaibang business name ay ang Sweetest Name Eatery. Ang lande. Kung ano man yung "sweetest name" na yun, hindi na mahalaga, ang concern ko is, kung "sweetest" talaga yung name, bakit hindi mismo yung pangalan ang ginamit?

In-analyze ko ito nang mabuti. Baka si Jesus Christ yung tinutukoy nyang "sweetest name", which means creative nga ang eatery na ito wherein kinabog nya yung tindahan sa tabi ng bahay namin noon wherein ang pangalan ay "Amazing Grace".

Where does "spoof" end and "copyright infringement begin? Yan ang tanong na hindi balak sagutin ng isa pang kainan na nadaanan ko, Johnny Bee's Restaurant. Pakialam pa nila kung medyo sounds-like ito sa isang sikat na food chain?

Alam ni Johnny Bee na ang key sa magandang business name ay yung madaling maalala. Halimbawa sa kainan, kahit lasang pinakuluang medyas ang sabaw at may bato sa kanin, doon kakain ang tao kung madaling tandaan ang name. Minsan, kahit wala kang balak kumain dun sa kainan na yun, sisikat siya dahil sa word of mouth. Ayaw mong maniwala? Tanungin mo yung owner ng Babalu's Bulalohan sa Binalonan. Malaking signboard, check. Tongue-twister na pangalan, check. Masarap ba ang bulalo, kebs.

Kahit nadaanan ko lang yan sa bus, kahit hindi ako kumain diyan, maaalala ko sya habangbuhay. Kung hindi mo yan maalala, may something wrong sa iyo. Talk to Babalu.

May nadaanan akong tindahan ng mga halaman, ang Vhino's Garden. Hindi naman ito masyadong creative, maliban sa nagmamagandang letter H sa "Vhino". Hindi ko alam kung anong ikinaganda ng buhay ni Vhino sa pagdagdag nya ng letter H sa pangalan nya. Kanya-kanyang trip lang talaga yan. At least hindi sya nagda-drugs. Lulong lang sya sa letter H.

Yung may-ari ng Gooch Bar siguro ang naka-drugs. Or baka hindi lang nya alam na "gooch", according to UrbanDictionary.com, is the area between the balls and the anus, wherein kung hindi ako nagkakamali ang translation nito sa Tagalog ay "kuyukot". Kung tinawag na Kuyukot Bar ito, malamang kakabugin nito yung Babalu's Bulalohan sa pagiging memorable.

Imagine mo kung may magtetext sa iyo ng ganito: "Friend, kitakits tonight sa Kuyukot!"

Sasagot ako agad ng "See ya!"

Kung may amoy ang Kuyukot Bar, malamang hindi ito mabango. And speaking of hindi mabango... Kung may kaibigang bading ang may-ari ng Majoho Hotel and Restaurant, malamang hindi yan ang pangalan nyan ngayon. Hindi natin kailangang maging fluent sa gay lingo para magka-idea na hindi masyadong mabango sa pandinig ang name na "Majoho". Iba-iba ang level ng amoy. May mabaho, may mabantot, may maantod, masangsang, paakyat sa level ng makyoho, mashoho, papunta sa sukdulan: majoho.

Sobrang bango naman sa pandinig ng pangalan ng nadaanan kong motmot, ang 5 Star Apartelle. Luxury amenities ba ang hanap mo? Wala nyan dito. Ang tinutukoy nyang 5-Star ay hindi yung world class quality... kundi yung limang stars na naka-drowing sa tarpaulin.

Walang pakialamanan! -- 5 Star Apartelle Owner


Mga ilang minuto pa ay biglang bumalandra sa harap ko ang Bong Sabon Factory Price, at napakaraming katanungan ang mabilis na pumasok sa aking isipan: magkano ang Bong Sabon kapag sa mall binili, compared sa factory price sa outlet? In the first place, meron bang Bong Sabon sa mall? In the first place, ano ang Bong Sabon, at ano-anong sumpa sa katawan ng tao ang nagagamot nito?

Napa-imagine na naman ako bigla. Isang commercial, isang sexy at flawless na actress, nakatapis ng twalya at magbibitaw ng ganitong linya:

For skin so soft and smooth, I only use... Bong Sabon.


Minsan, sa pangalan pa lang ng business, alam mo na kung ano ang sitwasyon na kinasasadlakan ng mga may-ari. Halimbawa na lang itong magkatabing tindahan ng pakwan sa sidewalk, sa ilalim ng mga puno ng aratilis, ang Marcella's Sweet Pakwan at ang Janet's Sweet Pakwan. Malinaw na malinaw sa ating lahat ang rivalry sa pagitan ng mga pakwan ni Marcella at Janet. Ang ikinakabagabag ng kalooban ko ay kung sino sa kanila Marcella at Janet ang nauna sa pangalang "Sweet Pakwan" at sino ang second-rate trying hard copycat.

I-assume natin na ang original ay si Marcella at ang nanggaya ay ang hindot na si Janet. Napakahirap bang umisip ng pangalan ng pakwan stand??? Kailangan "Sweet Pakwan" rin? Pwede namang Janet's Malalaki, Mabibilog at Makakatas na Pakwan. O kaya Pakwan, Pakyu! Pakme!

Tignan natin kung hindi pilahan ang pakwan ni Janet.

Sad to say hindi na natin malalaman kung anong kahihinatnan ng dalawang magkaribal sa business na ito. Kaninong pakwan kaya ang mas malaki at mas masarap? Kaninong watermelon ang mas nagwawater-water?

Meron pa akong namataang apat na magkakasunod na stalls: ang Aurora Eatery, ang Aurora Eatery, ang Aurora's Eatery at ang Mercedes Eatery.

Malinaw na malinaw sa lahat ang rivalry na nagaganap dito, pero unlike sa Marcella vs Janet, kitang-kita natin kung sino ang mas nakakalamang kay Aurora vs Mercedes. Tatlong stalls kay Aurora, iisa lang ang kay Mercedes. Kung ako kay Mercedes, manliliit ako nang tunay at wagas.

Sabi nga ni Aurora kay Mercedes:

You're a Mom & Pop, I'm a corporation!


At hindi kayo namamalik-mata, may apostrophe talaga yung pangatlong stall. Sa lahat ng branches ni Aurora, itong isa lang ang naka-afford ng apostrophe.

So mga Kids I hope may natutunan kayo sa entrepreneurship seminar natin today. Ako, nangangarap rin magkaroon ng sariling business. Ang gusto ko ay computer shop at tatawagin kong Cyber 6 Den.

Thanks bye mwahchupa.

dear caloi

Naalala ko pa noong una kitang nakilala. Grade 3, first day of school. Bagong lipat ako sa school at wala pa akong kakilala, kaya kailangan ko ng new friends. Sa harap ako nakaupo, dahil according to height ang arrangement. Huwag kang mayabang, magkasing-height lang tayo... sa harap ka rin nakaupo.

Nung marinig ko kung anong apelyido mo, tumawa ako nang malakas, kasi sounds like "Gorilla". Naasar ka, sinabunutan mo ako. Hahaha. Hindi mo na siguro yun naaalala.

Pero I'm sure naalala mo na noon pa lang eh crush ka na ni Khikhi. Alam naman ng lahat yun. Ang aga nyang lumandi... Nakafocus lang sya sa iyo noon at hindi ka nya tinantanan. Hanggang college.

Noong Grade 4, naalala mo ba nung may ipinabasa ako sa iyo na short story? Yun ang pinakaunang sinulat ko. Istorya tungkol sa isang bampira na nakatira sa loob ng kweba. Matapos mong basahin sabi mo nakakatakot! Proud na proud naman ako. Haha! Parang mga shunga lang.

Naalala mo ba nung Grade 5, nag-camping ang Boy Scouts at ikaw ang leader. Galit ako sa iyo lagi nun, kasi lagi mo akong pinapagalitan dahil tanghali na ako bumabangon, hindi ako tumutulong sa mga gawain, at lagi lang akong naglalaro ng shatong.

Baka hindi mo na naaalala lahat ng iyon, pero etong mga recent lang for sure maaalala mo. Isang malaking flash forward!

Nung college, lagi kami sa apartment nyo sa likod ng SLU. Hindi ba laging may inuman sa inyo kapag weekends, at lagi kaming present? Si Khikhi pa ang inuutusan nating bumili ng alak. Kahit naka-uniform pa sya ng pang-Nursing, wala syang pakialam basta ikaw ang nagtext, bibili sya agad ng Emperador. Ganun ka nya ka-mahal.

Nung tinadyakan mo nga ang pinto ng CR habang umiihi sya eh hindi sya nagalit sa iyo. Yun ang tunay na definition ng Love. Dapat kapag sinabing "Define love", ang sagot eh "It's when a person kicks the bathroom door while you're peeing and you can't get mad because you can't stop smiling."

Di ba nagpropose pa sya sa iyo tapos binasted mo paulit-ulit... Bwahihihi nice one! (I labia Khikhi, mwah!)

Nung tinuruan ako ni Dyan na mag-yosi, nandun ka rin diba? Nandun tayo sa rooftop ng dorm namin. Halos gumapang ako sa bubong sa sobrang pagkahilo. Nagsuka pa ako. Dinamayan nyo ako LOLz.

Naalala mo ba nung sinabi kong ayokong umuuwi sa Bolinao dahil ayokong umuwi sa bahay namin dahil maraming problema sa bahay namin. Sabi mo sa bahay nyo na lang ako tumuloy. Syempre ayoko naman yun, Principal natin nung high school ang Tatay mo, nakakahiya naman makituloy sa inyo. Pero na-appreciate ko yun.

Matagal rin tayong hindi nagkita after ng graduation. Yung huli eh nung palihim akong umuwi sa Bolinao para makasama kayo sa inuman. As usual ang una nating sinabi sa isa't-isa ay "Ang liit mo pa rin!"



Eto yung huling picture na magkasama tayo nun. Hindi ka pa nakatingin sa camera.

Matapos nun, halos hindi na rin tayo nagkakausap, sagutan lang ng comments sa Facebook. Akala ko kasi, nandiyan ka lang naman lagi. Nasa isang circle of friends lang naman tayo. Nasa isang barkadahan.

Marami pa tayong napagsamahan, mga araw na hindi ko na naaalala, at hindi mo na rin maaalala.

April 14, 2011, Thursday. Araw ng Grand Alumni Homecoming natin. Ikaw ang nag-organize. As usual hindi ako um-attend, dahil may trabaho ako. Lagi namang merong "Next time!" Nagising na lang ako na may tumatawag sa phone ko, ayokong sagutin kasi akala ko HSBC telemarketers. Nung tumawag uli, sinagot ko na. Si Khikhi pala ang tumatawag, at umiiyak sya.

Patay ka na raw...

Hindi ako agad makapaniwala. Parang ang hirap isipin na ikaw, na laging nandiyan, laging online, madaling hanapin, one text away, madaling makausap, ay wala na habangbuhay.

Bakit naman ganun Caloi, alam mo namang maraming naaksidenteng motor dun sa pinuntahan mong lugar... Sana hindi ka na lang pumunta dun, sana nagpakalasing ka na lang dun sa inuman sa alumni party, kahit gumapang ka pang pauwi... Sana hindi ka na umalis. Marami na tayong kaibigan na namatay doon, at sumunod ka sa kanila.

Kung alam ko lang na yun na ang huling araw na pwede ka naming makasama, sana umuwi ako, kahit mameke ako ng sick leave or mag-aAWOL, makapagkita-kita lang tayong lahat uli. Tatanggapin kong sabihing mas matangkad ka sa akin (ng 1 millimeter), manalo ka lang.

Pero ganyan nga siguro talaga. Tapos na yung misyon mo dito sa mundo. At least, bago mo kami iniwan, nasabi mo raw na yung araw na yun ang pinakamasayang araw sa buhay mo. At kahit ginulat mo kaming lahat, at least marami kang iniwan na ala-ala, lagi ka pa rin naming mapag-uusapan, lagi ka pa rin naming babalik-balikan.

Naalala mo nung lagi kami nakatambay sa apartment nyo, at dun kami nagcocompose ng mga kanta namin? Kinatok pa nga kami ng kapitbahay nyo kasi alas dos na ng umaga, nag-iingay pa kami. Naggigitara si Junn at kumakanta si Khikhi...

Naalala mo pa ba yung nagawa naming kanta?

Yung kanta na alay para sa isang namatay na mahal sa buhay...

video

Never kong na-imagine na darating ang araw, sa iyo maide-dedicate yung kanta... Sana magustuhan mo Loi, yan na lang ang pabaon namin sa iyo. Sign yan na hindi ka namin kakalimutan.

We'll miss you so much Loi... Ngayon we're past the denial, the angst, the grief... we just really miss you. Thank you dahil naging parte ka ng buhay namin.

PS. Aaminin ko na, ako yung nagsulat ng "Personal Property of Caloi Gorilla" sa cover ng isang porn CD at iniwan kong pakalat-kalat sa apartment nyo para makita ng Ate mo hehehehehe. Sowee!

ang mga apo ni don tiburcio

Recently, may mga balikbayang bloggers (hindi ko na babanggitin kung sino dahil secret lang daw ang pag-uwi nila) na nag-set-up ng isang mini-get-together. Dahil ako ay likas na kaladkarin, mabilis akong nagpunta. May kainan eh haha. At may mga um-attend na mga bloggers na dati eh sa blogs ko lang nakikita at sa wakas nakilala ko sila.

Masaya naman ang kainan at kantahan at kwentuhan. Kaso ang aga magsara nung napuntahan naming place sa Seaside Macapagal, at dahil bitin pa kami, dumiretso kami sa MOA para ipagpatuloy ang alcohol intake.

Pagdating sa isang bar/restaurant dun, pag-upo sa table namin, mabilis akong nagmasid-masid at sa di-kalayuang table, may nakaupong limang babae.

Actually, dalawang babae at tatlong apo ni Don Tiburcio. Yups, mga teenager na tibo. At sa aking pagmamasid sa ayaw-paawat na PDA, yung dalawa dun eh mukhang magjowa, yung isang tomboy lang ang walang jowa. Fifth wheel sya.

Wala naman akong masamang masasabi sa kanila, or sa mga lesbian in general. Pansinin lang talaga sila kasi full blown lesbian get-up silang tatlo. Gupit lalaki, over-sized shirt, at lalaki talaga sila kumilos, sa unang tingin eh mapagkakamalan mo talagang mga lalaki. Hindi na phase ang pinagdadaanan nila. Hindi na sila confused. Decided na sila. Tahong over talong. Sugat over ugat.

Syempre napansin din ng mga kasama ko yung grupo ng mga tiboli, lalo pa at panay ang point out ko sa kanila na "LOL, may KFC sa kabilang table..."

KFC as in finger-lickin' good.

At ni-point out naman nila sa akin, "Ah, mga Lulu..."

"Huh? Anong Lulu?" tanong ko.

"Lulu... Basta, Lulu. Ulit-ulitin mo..."

"Lulululululululululululululululululululululu- ah OK gets!"

Mga ilang minuto pa eh nakaramdam ako ng weewee kaya nagpunta ako sa toilet. Eh yung toilet ng place na yun, unisex. May bowl at urinal sa loob (sabi nga ng kasama naming balikbayan blogger na itago natin sa pangalang Pkpk Queen, kapag nakaupo daw sya sa bowl eh kaharap nya na yung urinal, pwede na sya maghilamos dun sa sobrang lapit sa mukha nya).

Anyway, dahil isa lang ang toilet, may pila. At isa sa mga nakapila eh yung isang teenager na tibo. Habang nakapila kami eh palihim ko syang in-assess. Naka-wax ang hair, check. Baggy pants, check. Wala syang boobs, check. Tingin ko eh nagsuot sya ng girdle or something para mag-flat yung dibdib nya. Tinignan ko ang face nya, maganda sya. Hawig nya si Pia Archangel.

Panay ang tingin nya sa salamin, tinitignan ang sarili nya. Parang nag-papractice sya ng iba-ibang pose. May nakalagay ang dalawang kamay sa bulsa, merong nakasandal ang siko sa wall. Pa-macho effect. Naisip ko, "Ang siga-siga mo eh pagpasok mo jan sa toilet, uupo ka rin. Hihi."

Uulitin ko, I have nothing against sa kanila. Naaliw lang ako dun sa teenager na yun. Kaya habang nakapila eh parang gusto ko syang alayan ng awiting "If I Were A Boy..." hahaha joke.

Pagbalik ko sa table namin, tuloy uli ang kwentuhan at inuman at hindi nagtagal, naiihi na naman ako. So nag-CR ako at pagbalik ko, excited yung mga kasama ko na ikwento ang mga pangyayari habang wala ako.

"Pina-take-out nila ang naiwan nilang beer!"

Paalis na siguro ang mga tomboy at nanghinayang sila sa hindi nila naubos na beer, kaya gusto nilang dalhin. Pero syempre ayaw nilang dalhin ang mga bote. Kaya ipinaplastic nila ang beer. Parang softdrinks lang. At dahil maraming bote ng beer yun, maraming plastic ang ginamit. Kaya pagsulyap ko sa table nila, may isang malaking plastic bag dun (yung plastic na pang-grocery) na ang laman eh mga nakasupot na beer.

OK wala namang masama kung ayaw nilang iwan yung beer na hindi nila naubos. Pero first time kong makakita ng ganun.

At mukhang nag-CR ang mga kasama ng tomboy, kasi mag-isa na lang sya (yung fifth wheel na walang jowa ang naiwan). Kaya habang hinihintay nya silang bumalik eh nilantakan nya yung kropeck.

Tuloy pa rin ang kwentuhan at inuman namin as time went by. Kailangan kong i-emphasize ang time went by, dahil mahabang oras na ang nakalipas, hindi pa rin bumabalik ang mga kasama nung tomboy. Pero cool lang sya, pa-munch-munch lang ng kropeck at pa-bounce-bounce ng head sa beat ng live band.

Tuloy pa rin ang kwentuhan at inuman namin as time went by. Hindi pa bumabalik yung mga friends ng tomboy, but it's cool. Natagalan lang siguro sa pila sa toilet.

Tuloy pa rin ang kwentuhan at inuman namin as time went by. Hmm nasaan na kaya yung mga friends nya... For sure may reason kung bakit sila natagalan. No need to panic though. Hawak nya ang cellphone nya pero hindi ginagamit, low-batt siguro. Munch-munch pa rin ng kropeck.

Tuloy pa rin ang kwentuhan at inuman namin as time went by. Ubos na ang kropeck. No need to panic. Pabalik na rin siguro sila.

Tuloy pa rin ang kwentuhan at inuman namin as time went by. Balisa na ang tomboy. Balisa na rin ako kasi bakit hindi na sya binalikan ng mga friends nya! (affected???) Nagsisimula nang magligpit ang mga waiter. Magsasara na ang bar.

Nilapitan na ng waiter ang tibo. Syempre hindi ko marinig ang usapan, pero parang ganito:

Waiter: Sir we're about to close.

Tiboli: Sandali lang kasi hinihintay ko pa yung mga kasama ko, nag-CR lang sila.

Waiter: Sir, are you THAT stupid? Don't be naive. Look around you, look at your watch! They were gone for hours! Your friends ditched you! They're probably out there by now, laughing their faces off because you were so stupid to fall for the toilet trick. You think this only happens in movies?And you really wanna wait here? My God, wake up!

Ako naman, sa isip-isip ko, kapag itong mga kasama ko eh biglang nagpaalam mag-CR nang sabay-sabay, magkakamatayan muna bago ako magpaiwan.

Maya-maya pa eh tinawag na ng Manager ang tibo kaya pumunta na sya dun sa counter, habang kami naman eh pack-up na at uwian na. Kahit gusto ko pang masubaybayan kung anong nangyari dun sa tibo, hindi naman pwedeng lumapit ako sa counter at maki-uzi.


Pero malamang, nagkaroon ang tibo ng isang ma-Axion na moment.

Umalis na kami, and all I can do was look back at that lonely, abandoned plastic bag na puno ng beer at naiwan sa upuan...

Sa totoo lang nakakaawa ang nangyari dun sa tibo. Biruin mo, pumunta ka dun na walang ka-partner, habang yung mga kasama mo eh naglalaplapan sa harap mo, ikaw eh nagkukuyakoy na lang... Tapos surprise! Ikaw ang magbabayad ng bill! At uuwi kang mag-isa!

Parang gusto ko syang alayan ng isang awitin... "Ang kawawang tomboy... may baril walang bala blah blah blah"

At ang masasabi ko lang dun sa kaibigan nyang iniwan sya na walang pambayad sa inorder nila,

SHAME ON YOU! KAHIHIYAN KAYO SA LAHI NI DON TIBURCIO!

april fools' day

Matagal kong pinag-isipan kung anong April Fools' Day prank ang gagawin ko sa blog ko. Ang hirap kasi tapatan nung ginawa namin ni Jepoy Pikpik last year kung saan nag-announce kami na magsasara ng blog matapos ang isang epic na fight scene. May mga naloko naman kami, mga 38 katao.

Halos isang taon akong nag-isip kung anong magandang gawing kalokohan this year. Isa sa mga naisip ko eh i-redirect ang link ko sa isang porn site. Naisip ko rin maglagay ng nude pic ko sa header. Pero dahil malamang may mga totoong maasar sa akin kapag ginawa ko yun, so hindi na ako magjojoke this year. Naisip ko na lang mag-compilation.

The 10 Greatest Pranks I Ever Did




Nung high school, mahilig kaming magkaka-barkada na mag prank calls. Magkukunwari akong staff ng isang game show at kung sino mang matawagan namin ay magiging lucky winner...

"Misis, kailangan nyo lang pong hulaan kung anong title ng song ito" (sabay play ng music).
"Ah eh, teka hindi ko yata-"
"Tama! Nanalo po kayo ng fifty thousand pesos!!!"



Nung nag-abroad ang best friend ko, tinawagan ko sya para lang magkunwaring taga-Rural Bank at sabihing i-dedemolish na ang bahay nila. Na-sense ko ang panic sa kanyang boses sa pagsigaw nya ng isang malaglag-karsonsilyong "WHUAAAAAAT???!!!!"


For the full story:
Clicking me!



Minsan nanood kami ni Rose ng movie. Naka-flip-flops sya nun, at nung hinubad nya para itaas ang paa nya sa seat, tinago ko yung tsinelas nya. Yun lang, masaya na akong nakakaperwisyo ng tao sa ganung paraan.



Minsan ang pranks ay hindi kailangang elaborate at pinagplanuhan. Pwedeng spur of the moment. Tulad nung first year high school, pinatid napatid ko ang kaklase kong babae... sa hagdan... Nalaglag sya, nagasgas ang tuhod nya. Hindi ko naman sinasadya! Balak ko lang syang patirin, hindi ko naman napansin na nasa hagdan pala kami.

Pero everything went fine naman, nag-sorry sya sa akin.

Opo sya ang nag-sorry.



Speaking of spur of the moment, nasubukan nyo na bang manggago ng maraming tao nang hindi sinasadya, dahil sa biglaang inspiration? There's this one time may dumaang bus at tumigil sa harap ko at nagtanong kung nasaan ang Kamagong Street. Tinuro ko sa maling direksyon. Pag-alis ng bus, nakita ko tatlong magkakasunod na tourist bus pala sila.

For the full story:
Clicking me!



Madalas kong gawin noong college ang manghiram ng phone ng barkada ko at palitan ang name ko na nakasave sa phone book nya. Ang ipapalit kong name eh name ng isa pang barkada namin na nasa phone book nya rin. Matapos i-edit, magtetext ako sa phone ng barkada ko (iisipin nya yung isang barkada namin ang nagtext sa kanya dahil name nya ang lalabas) at aawayin ko sya. Ang ending, mag-aaway sila nang hindi nila nalalaman kung bakit. Masaya na ako nun.



Syempre ang paborito kong gaguhin sa buong mundo ay si Khikhi. Here's one time na ginago ko sya sa text. Nagkunwari ako na ako yung crush nya noong college. It started with "Hi Khikz" and ended with "Gago ka Glennnnnn!!!!!"


For the full story:
Clicking me!



Nung high school, madalas kami tumambay sa bahay ng mga barkada namin. Ayoko nang sabihin kung anong movies ang pinanonood namin, let's just say na educational documentary ito. One time, patapos na ang movie at pabalik na kami sa school, nagnakaw ako ng mga naka-frame na pictures na nakasabit sa wall at dinala school para isabit sa library. Nagulat na lang yung barkada namin nung may lumapit sa kanya para sabihing "Bakit may family picture kayo sa library?"



Mahilig rin akong mangialam ng accounts ng iba. One time nag-login ako sa Friendster account ng isang kaibigan ko at lahat ng friend requests nya ay ni-reject ko. After a few months nalaman kong isa sa mga ni-reject kong friend request ay yung kagalit nyang nakikipag-bati sa kanya, kaya lalo silang nag-away at never na nag-usap uli.

For the full story:
Clicking me!



Noong college, during class, sabi ng instructor namin, isulat namin ang pangalan namin sa isang papel at i-pass to front, dahil isusulat niya ang grade namin sa papel. Matapos mag-pass, naisip ng instructor namin na huwag na lang pala mag-pass dahil next week nya na i-aannounce ang grades namin. Eh yung isang kaklase namin, si Reginald, hindi nakikinig. Kaya nung ibinalik ang mga papel, pagdaan sa akin ng papel nya, sinulatan ko ng "69".

Pag-abot nya sa papel, nanlaki ang mata ni Reginald sa nabasa nya. Priceless moment.

Ang twist eh the following week, nung binigay na ang grades namin, 69 talaga ang grade nya. Bwahahaha.



I sincerely apologize sa mga taong ginago ko... Here's a token of my sincere apology:



a miserable 2010

Last weekend, nagkita kami ng aking mabuting kaibigan na si Paquita Rose at habang himihigop ng Bubbatealicious (na lasang laing) at nanlalait ng mga tao sa paligid, napag-usapan namin ang mga buhay naming patapon na wala nang patutunguhan sa mundong ibabaw.

"Rose, parang minalas ka nung 2010 ano?"

"Gagu hindi naman, paano mo nasabi... gagu ka..."

"Hindi ba January 1 2010 pa lang eh minalas ka na?"

At ipinaalala ko sa kanya yung nangyari sa kanya noong New Year. Nag-vacation leave sya noon para umuwi sa hometown nila sa Mindoro. Medyo mahigpit kasi sa opisina nila at sya lang ang inaasahan sa ibang mga tasks, pero dahil New Year naman eh pinayagan syang magbakasyon. Tuwang-tuwa naman syang bumyahe...

Pagdating sa Mindoro, araw ng Linggo, ipinatawag sya ng opisina nila, bumalik daw sya dahil hindi pumasok yung ka-relyebo nya. Ang tanga lang nya kasi nagpasindak sya, mabilis na nag-impake ng gamit at tumambling papunta sa Puerto Galera para makaabot sa last trip ng bangka papuntang Batangas Port.

Pagdating nya sa Galera, naabutan pa naman nya ang last trip ng bangka... na nasa laot na. Pinanood na lang nya ito papalayo. Bumili na sya ng ticket pang-9AM the next day. At para sigurado syang hindi sya maiiwan ng bangka...

... sa bangka sya natulog. Yup, dun sa nakaparadang bangka.

"Oo nga no, January pa lang yun. Ang pangit ng pasok ng taon ko..." pag-confirm ni Rose.

"Oh di ba kamalasan yun? Tanga ka kasi! Di ka na lang nag-check in dun."

"Ayoko baka mapahaba ang tulog ko."

Impairness nag-work ang plan nya, hindi sya nakatulog. Kasi buong magdamang syang nakaupo sa dilim, mag-isa, umiiyak, habang ang mga tao sa paligid ng beach ay partey partey...

"Di ba may kasunod pa yan... yung Holiday OT mo...", next item sa mga kamalasan ni Rose.

Hindi ko na maalala kung anong holiday yun, pinapasok nila si Rose kahit holidays. Pero hindi sya nabayaran ng OT. Hindi lumabas sa payslip. Nakalimutan daw. Nung nagreklamo sya, sabi lang ng boss nya,

"Ililibre na lang kita ng lunch!"

At dahil mahal na mahal ni Rose ang trabaho nya, pumayag sya na lunch na lang ang kapalit ng ilang araw na serbisyo nya. Pero ang masaklap, hindi pa rin sya nilibre ng lunch. Ibinaon na lang sa limot ang lahat.

"Ano pa ba yung ibang kamalasang nangyari sa iyo? Ah nung nagpakulot ka tapos yung buhok mo nagmukhang natuyong seaweeds kaya pina-straight mo uli."

"Kung makalait ka naman... gagu ka... 2009 yun."

"Teka di ba 2010 rin ba yung karanasan mo sa MRT??"

Memorable yung nangyari sa kanya noon eh. Isang umaga pasakay sya sa MRT tapos sa pagtutulakan eh nahubad ang shoes nya, naiwan sa platform ng istasyon, kaya pumasok sya sa office na isang sapatos lang ang suot.

Read here: A Cinderella Story

"Hindi pa nga worst yan diba? Naalala mo yung nagtae ka sa bus?"

"Gagu pakyu!"

Actually hanggang ngayon, idini-deny nya pa rin ang buong pangyayari. Sa kakahintay nyang makita si DingDong Dantes sa premiere night ng You To Me Are Everything, sumakit ang tiyan nya at nagmadali syang sumakay ng bus pauwi, pero na-traffic sya sa Santolan kasi may event dun si Noynoy (nung nangangampanya pa lang).

Basahin dito: Nagtae Sya Sa Bus - Unabridged

"Gagu ka tigilan mo nga yang mga pangit na nangyari sa akin! Marami rin namang good. At least ngayong 2011 puro good ang mangyayari sa akin."

"Oo nga meron din naman palang good news, gaya ng love life mo..."

[Silence]

"Kumusta na nga ba yung kinikuwento mong guy, Rose? Yung kalandian mo noon sa office nyo tapos lumalabas kayo para mag-date sa KFC Cubao. Yung kilig na kilig ka kasi may abs pero hindi ka naman nililigawan pero in-assume mo na nililigawan ka?"

"Tanga hindi ako nag-asume. Pero yun nga ang ikwekwento ko sa iyo. Nung isang araw hinanap ko sya sa Facebook. Ang daming results kasi common ang pangalan kaya inisa-isa ko."

"Ang tiyaga mo. O tapos? Nakita mo?"

"Oo, may picture nya eh. Tapos may nakalagay na link sa pangalan ng babae, kaya tinignan ko rin yung profile nung babae. Nagulat ako sa primary photo nung babae..."

"Bakit?"













Silence... uncomfortable silence. Na-realize ko napaka-insensitive ko pala. Inisa-isa ko pa yung mga pagkanda-leche-leche ng 2010 nya, yun pala pagdurusa rin ang haharapin nya ngayong 2011...

Napatingin ako kay Rose, nakayuko lang sya, nakatingin sa shoes nya... Tingin ko nalungkot talaga sya sa naunsyami nyang lovelife...

Anong klaseng kaibigan ako? Napaka-asshole! Kailangan ko syang damayan...












For 5 seconds!



"BWAHAHAHAHAHA SHUNGA PAKIPOT KA KASI!!! PAKYU!!! Hayaan mo sa 2012 seswertehin ka na bago mag-end of the world!" sabay higop sa Bubbatealicious.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

padding

Padding