bragging rights

Bwahahahaha nasa MgaEpal.com ang Wickedmouth!!!




Gusto ko po magpasalamat nang maraming-marami sa mga idol ko na sina Manong Guard, Boss Chip, Bunso at Kulturantado sa pag-appreciate sa blog kong puro kapokpokan (at sa isa pang pokpokitang blog, ang sikat na sikat at walang katulad na Plema ni Jepoy). Noon pa, kapag may nakikita akong comment ng MgaEpal sa ilang mga posts ko ay proud na proud ako at ipinagmamayabang ko sa mga kaibigan kong bloggers ("Hoy pakyu, nag-comment sa akin ang MgaEpal, saan ka ngayon??? Magsara ka na ng blog!")

Joke lang hindi ko sinasabi yun pero ganun ang tuwa ko kasi, walang halong drowing, noon ko pa paborito ang MgaEpal.com. Sa totoo lang, kaya ako nagpalit ng layout dahil sinabihan nila akong ife-feature ang blog ko sa site nila.

So salamat uli sa MgaEpal.com at salamat rin sa mga kaibigan kong nagbabasa at mga fellow bloggers na kakulitan sa comments section.

Thanks Kids, mwahchupa.

second life

Sorry matagal akong hindi nakapagpost, muntikan na kasi akong bawian ng buhay (no joke). Dahil matagal akong hindi nagkwento, isasalaysay ko kung anong muntikan kong ikinamatay, kahit mahaba please bear with me,

Nagkaroon na ako ng maraming life-threatening situations sa buhay ko pero yung nangyari last weekend ang masasabi kong near-death experience talaga.

Flower Festival sa Baguio, at dahil nakagawian ko nang pumunta dun para sa Session in Bloom, 8AM last Thursday straight from work ay sumakay na ako ng bus paakyat. This time, mag-isa lang akong pupunta dun, wala ang fuckingshet na si Khikhi, na mas pinili pang mag-attend ng ibing keysa sumama sa akin. Wish ko lang successful yung libing.

Dahil medyo mahaba ang byahe, kumain na ako nang marami para hindi magutom sa daan. Nag-charge din ako ng mp3 player para tuloy-tuloy ang pakikinig ko ng Aleck Bovick songs habang nagmamasid-masid sa labas ng bintana, nakatingin sa bangin at sa fog...

Mula sa bus hanggang sa pagdating sa Baguio at pag-uwi sa apartment ni Doris (mudrax) ay puro pagkain ang hinarap ko. Matapos ang maghapong paglamon ay natulog na ako dahil 24 hours na akong gising.

And then disaster struck. Kumukulo ang tiyan ko.

Maaga pa as in 6AM eh bumangon ako. Lahat ng dumampi sa balat ko ay malamig, ang tsinelas, ang pintuan ng banyo, ang bowl. At lalo na ang tubig na mala-ice water, pero kinaya ko. As expected wet na wet as in basang-basa ang jebs ko nun. Kebs lang. Matapos ang activity na ito eh natulog ako uli.

Nagising ako uli ng 10AM. Same feeling... parang may steam engine sa loob ng tiyan ko. Paglabas ko ng kwarto ang una kong tinahak ay ang banyo. Naka-lock. At tahimik ang paligid, mukhang mag-isa ako.

Hanggang sa makita ay ang note na iniwan ng Tita Sasha Fierce ko sa mesa:

Nag-grocery kami.


Tinext ko sya agad, nasaan ang susi ng pinto sa banyo? Nasaaaaan? Walang reply. Malamang busy sya sa pagdedecide kung anong bibilhin, Eight O' Clock o Tang. Sino ba naman kasing matinong tao ang maglolock ng banyo bago umalis ng bahay... kahit may naiwan pang tao sa bahay?

Kailangan kong maging kalmado. There's a way for everything. Kalmado akong naghanap ng arinola.

Wala!

At buti na lang wala! Dahil kung meron malamang na-tempt akong mag-squat... Gawin ko man iyon eh hindi ko sya kayang i-blog dahil nakakahiya.

Dahil walang arinola naghanap ako ng malaking kaserola. Joke! Syempre kahit nagpapanic na ako eh hindi naman ako ganun ka-desperate. I let calmness, serenity and peace take over me... and then sinipa ko ang pinto ng banyo.

Kung kanina eh manaka-nakang pag-ulan pa ang buhos ng diarrhea ko, this time full blown na talaga sya, as in signal number one. Thankful ako na naiabot ko sya sa bowl, paano ko ipapaliwanag ang diarrhea sa sahig kung hindi ko sinipa ang pinto ng banyo? Matapos ang session eh saka ko lang nabasa ang text ng Tita ko, Hindi yan nakalock mahigpit lang talaga ang pinto.

Kawawang pinto...

Pagdating ng tanghali bago maligo, nagkaroon na naman ako ng isang session sa banyo. Ang hirap ng pinagdadaanan ko, kasi ramdam na ramdam ko ang paglabas ng liquids. Gumuguhit. As in puro liquids walang solid, at parang gripo sya, full force. Madedehydrate ata ako.

Lumabas ako para makipagkita sa mga friends, kumain at magliwaliw. Mag-iinuman sana kami kaso naudlot nang masalubong ko si Doris sa Session Road kaya napilitan akong umuwi nang maaga. Which is fine with me dahil hindi na maganda ang panahon, nagbabadya na ng matinding pagbuhos...

...and I'm not talking about the weather.

Pag-uwi ko, y naghihintay na dinner kaya kumain muna ako bago mag-drop it like it's hot. At nagkaroon ako ng time na i-analyze kung bakit nangyayari sa akin ito. Inisa-isa ko ang mga kinain ko .

corned beef with egg and fried rice
Chocolas
Peach Mango Pie
barbeque (Promo: 2-sticks for P50)
chocolate smoothie
iced tea
chicken sandwich
nova chips
homemade embotido and longaniza
more chocolates
tinola
chicken corn pizza (note: corn)
hot choco with mallows
sizzling chicken barbeque
tinola again

Dahil hindi na kinaya ng katawang lupa ko ang pinagdadaanan kong trahedya eh natulog na ako. Pero hindi pa tapos ang lahat.

3AM - shit
8AM - shit , nakita ko uli yung corn hihi! Buo pa sila.
10AM - shit during Maynila, a very fun and not-boring TV show
12 N - Shit during Eat Bulaga, noontime attack

Syempre habang nangyayari ang mga ka-shitan na ito eh ginawa ko ang mga sumusunod na recommended cures nila Sasha Fierce at Doris:

Uminom ng Diatabs
Kumain ng mansanas
Magsuot ng medyas
Uminom ng sabaw ng bayabas
Uminom ng maraming tubig
Switch to Imodium

At syempre kumain pa rin ako uli, this time hipon ang ulam namin. My favorite... ipinaghimay pa ako ni Doris. Nawalan na naman ako ng control sa pagkain.

Matapos kumain, habang nanonood ng TV, nag-iba na ang pakiramdam ko. Hindi lang tiyan ko ang may problema, worse.

Nagdilim ang paningin ko.

Umiikot ang paligid kaya tumingala na lang ako. Pinilit kong kontrolin dahil kailangan kong umalis ng bahay at babalik na ako ng Manila. Pumikit ako. Lalo akong nahilo, kaya tumingin ako kay Doris.

"NAMUMUTLA KA!!!" sigaw nya sabay takbo papalapit sa akin at niyakap ang ulo ko sa kanyang dibdib at hinaplos-haplos ang mukha ko. "Anong gagawin ko?" sabi nya. Ramdam ko na ninerbyos sya.

Sabi ko nasusuka ako kaya inakay nya ako sa lababo at doon ako muling nakipagkita sa mga kinain ko. Hello corn, hello chicken, hello chismosang shrimp. At parang naaninag ko pa yung corned beef na kinain ko two days ago. Sa bawat batch ng food groups na sinuka ko eh na-realize ko na baka kaya ako nagdi-diarrhea dahil hindi natutunaw ang mga kinain ko.

Buti na lang matapos akong sumuka ay umayos na ang pakiramdam ko.

Dahil sa pangyayaring yun na-postpone ang pag-uwi ko ng Manila. Pakiramdam ko talaga eh muntikan na akong namatay at hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung diarrhea ang dahilan ng pagkamatay ko.

So now I'm living my second life, and I promise not to waste my second chance here on Earth. I'm one of the lucky ones to have a very close encounter with death, and I was blessed to survive.

Thanks to Imodium.


Bwahahah sponsored post?

overhaul

Hey Kids! I'm currently changing my layout... More posts when I'm done... see ya.
Mwahchupa.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

padding

Padding