to mica

Recently umakyat ako uli sa Baguio. Sa dami ng beses na paulit-ulit akong paakyat-baba, ang dating exciting na bus ride ay napaka-boring at unbearable na ngayon. Masakit sa likod, masakit sa puwet, dagdagan pa ng puyat at pagod dahil sa magdamag na pagsasayaw. Kaya ang 6-hour na byahe ay pinipilit kong itulog.

Ang nakatabi ko sa upuan ay isang matandang babae (na naman!) na may kasamang mag-asawa na nakaupo sa katapat naming upuan. Medyo malalakas ang mga boses nila kapag nagkukuwentuhan kaya ni-full ko ang volume ng aking mp3 player sabay pikit.

Nakaidlip ako, in-off ko na ang mp3 para makatulog nang tuluyan, nang biglang may narinig akong malakas na pag-iyak ng baby.

Aheytit.

Hindi naman sa masama ang ugali ko or anything pero ayoko talaga sa mga bata (LOL) lalo na sa mga maiingay. Sa simbahan nga eh, dun ako umuupo sa row na walang mga bata. Ayoko kasi yung nasa deep state ako ng pagdadasal at pagsisisi ng mga kasalanan eh biglang may tatakbo or sisigaw, napapamura ako (quietly) at nadadagdagan ang kasalanan ko.

At ngayong gusto kong matulog, hindi ko magawa dahil iyak sya nang iyak. Pasimple akong sumilip dun sa mga katabi ko sa upuan, pilit na pinatitigil ng Tatay yung baby, habang yung Nanay naman eh tulog. Yung katabi kong mother-in-law eh nagtitimpla ng gatas. Bata pa yung mag-asawa, halos ka-edad ko lang. Yung katabi ko naman eh siguro kasing-edad ng Nanay ko.

Nung tumigil na sa pagngawa ang sanggol, pinilit ko uli na matulog at mag-imagine ng kung ano-anong kalaswaan at happy thoughts.

Pagdating sa may bandang La Union nilabas ko ang aking baong Goldilocks Macaroons. Syempre dahil nice me, inalok ko si Ate na katabi ko. Ngumiti lang sya pero tumanggi sya.

"Pasensya ka na ha, maingay kami," sabi nya.

"OK lang po," sabi ko naman na puno ng kasinungalingan at poot.

"Special baby kasi yan eh," pagpapatuloy ni Ate.

Hindi ko alam kung paano ko idedescribe ang reaction ko noon kundi ganito: "???????????"

"May sakit kasi sya," explain naman si Ate, "kaya kami papunta sa Baguio dahil nandun ang pedia nya."

Sabay-sabay na pumasok ang mga katanungan sa utak kong 2.5MB capacity: Anong sakit ito? Gaano ka-lala? Nasa Manila na kayo, sa Baguio pa kayo magpapa-pedia? Muntik na akong mag-hang.

Hindi na napigilan ni Ate ang magkwento habang tulog ang mga kasama nya. Ang baby daw ay may sakit na kung tawagin ay Congenital R-something Hypoplasia. Hindi ako nag-nursing at I'm sure hindi yan na-cover sa mga Science classes ko noon kaya hindi ko alam kung tama ba ang dinig ko sa sakit na yan, basta ang sabi ni Ate, ang sakit daw na ito ay very deadly, as in after maipanganak, 7 days lang ang ineexpect na tagal ng buhay ng baby.

Isang doctor lang ang nakahanap ng paraan para ma-prolong ang buhay ng baby, yun yung doktor na pupuntahan nila ngayon sa Baguio. Kaya pala willing silang magbiyahe para lang puntahan yung doktor.

"Eto nga o, dala namin lahat ng gamot nya. Nailigtas ng doktor ang buhay nya, pero habangbuhay na syang iinom nitong gamot."

"Anong gamot po ba yan?" tanong ko naman.

"Steroids."

Katahimikan. Natahimik ako. Napatingin ako sa hawak nyang transparent bag na puro gamot ang laman. Katahimikan. Katahimikan. Pilit akong nag-analyze. Hanggang sa hindi ko na mapigil at nagtanong,

"Pang-bodybuilder?"

"Hindi, para sa genes nya." Ang shunga ko. Eh hindi nga kasi yan na-cover sa Science and Health na subject ko noon eh.

Naging busy na si Ate sa pagtitimpla ng gamot kaya pumikit na ako uli at nag-analyze. Eto naman eh obserbasyon ko lang at hula lang. Yung mga magulang ng baby eh ang babata pa just like me. Ang hula ko eh hindi kasali sa plans nila ang magka-baby. Sya ay isang... surprise! In other words, si baby ay maco-consider na something I like to call "sperm of the moment".

Nafascinate rin ako sa internal workings ng human body. Steroids ang bumubuhay dun sa bata. Chemicals na pampahaba ng buhay. Parang sasakyang hindi aandar kapag walang gas. Parang laurang kikilos kapag walang battery. Lahat na yata ng bagay eh ma-dedeconstruct to scientific keme.

Maya-maya, umiyak uli ang baby, at na-realize ko na katabi ko na pala sya. Napagod na siguro yung Tatay kaya yung mother-inlaw naman ang bumuhat. May nararamdaman akong maliit na paa na sumisipa sa hita ko. Pagdilat ko ng mata ko, napatingin ako sa baby at napahinto sya sa pag-iyak at napatingin din sa akin.

Iba pala ang effect nun, kapag tinignan ka ng baby eye to eye. Lalo pa at miracle baby itong katabi ko. Naintindihan ko na kung bakit nagsasakripisyo itong pamilya na ito. Hindi lang pagod yun ah, maraming salapi ang involved, lalo pa nung sinabi ni Ate na "Hangga't may mabibili kaming gamot, mabubuhay sya." Because looking into her eyes makes it all worth it.

"Ano pong pangalan nya?"

"Mica." Or Mika? Nica? Nhieckah? Hindi ko narinig masyado at ayoko naman sabihing "Teh paki-spell!"

So Baby Mica this one's for you! Keep strong baby! You're surrounded by people who love you very much! Mag-steroids ka hanggang magka-abs ka.

Realizations:

There's something about babies that makes you wanna make them. So go make some babies na! Fuck the RH Bill! LOL.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

padding

Padding